29.12.11

ေမာင္တင္ဆင့္ ၊ ၾကယ္တာရာမ်ားဆီ ခရီးထြက္သြားေသာ ထာဝရခရီးသည္ၾကီး..။

(ကၽြန္ေတာ္ သိမ္းဆည္းထားသည့္ မေဟသီမဂၢဇင္း ျဖတ္စတစ္ခုမွ ကူးယူထားပါသည္။ မေဟသီမဂၢဇင္း အမွတ္စဥ္ကို မမွတ္သားမိခဲ့ပါ။ ဤေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပခြင့္ ျပဳပါရန္ မူရင္းေဆာင္းပါးကို ေရးသားခဲ့သည့္ ဆရာေမာင္တင္ဆင့္ ၊ မေဟသီမဂၢဇင္း  ႏွင့္ အျခား သက္ဆိုင္သူမ်ားကို ေလးစားစြာ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။)





* * * * * * * * * *

27.12.11

ေစာလူ ၊ ခ်ဲ႕ခ်ဲ႕ထြင္ထြင္ ရာဇဝင္မူအတိုင္း..။

 ရာျပည့္အေတြးေဆာင္းပါးမ်ား၊ ၁၉၉၇
ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္ ၊ ပထမအၾကိမ္ ၊ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၃၂ - ၄၁ မွ ကူးယူထားပါသည္။

ေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပခြင့္ ျပဳပါရန္ မူရင္းေဆာင္းပါးကို ေရးသားခဲ့သည့္ ဆရာေစာလူ ၊ ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း ၊ ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္ ႏွင့္ အျခားသက္ဆိုင္သူမ်ားကို ေလးစားစြာ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။












* * * * * * * * * *

25.12.11

ဦးေဖေမာင္တင္ ၊ တကၠသုိလ္ ႏွင့္ ျမန္မာစာေပ..။

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ စိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္ စာေစာင္ အပိုင္း ၁ ၊ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ။ စာမ်က္ႏွာ ၂၅ - ၃၇ မွ ကူးယူထားပါသည္။

ဆရာၾကီး ဦးေဖေမာင္တင္၏ ေဆာင္းပါးအား ဤေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပခြင့္ ျပဳပါရန္ မူရင္းေဆာင္းပါးႏွင့္ သက္ဆိုင္သူမ်ားအား ေလးစားစြာ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။ 

ဦးတင္ ၊ ဦးပြား

 ဦးဖိုးစိန္ ၊ ဦးလင္း
 
 












* * * * * * * * *

20.12.11

မ်ိဳးျမတ္သူ ၊ ထပ္တူ ... Kan Pai

(၅-၁၀-၂၀၁၀၊ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ထပ္ဆင့္ပို႔လိုက္တဲ့ အီးေမး စာတစ္ေစာင္ကို ရရွိခဲ့ပါသည္။ ထိုစာမွာ ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္း မွ ဆရာမ်ိဳးျမတ္သူ၏ ထပ္တူ ေဆာင္းပါးကို အဆင့္ဆင့္ ျဖန္႔ေ၀ခဲ့ၾကသည့္ စာျဖစ္၏။ ေဆာင္းပါးကို ႏွစ္သက္လွသျဖင့္ ထိုစာကို သိမ္းဆည္းထားခဲ့သည္။ ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္ေ၀သည့္ ရာျပည့္အေတြးေဆာင္းပါးမ်ား၊ ၁၉၉၇ စာအုပ္မွာ အထက္ပါ ေဆာင္းပါးကို ထပ္မံ ဖတ္ရသျဖင့္ ေနရာတြင္ ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။ ေနရာတြင္ ကူးယူေဖာ္ျပခြင့္ ျပဳပါရန္ မူရင္းေဆာင္းပါးကို ေရးသားခဲ့သည့္ ဆရာမ်ိဳးျမတ္သူ ၊ ရနံ႔သစ္ မဂၢဇင္း ၊ ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္ ႏွင့္ အျခား သက္ဆိုင္သူမ်ားကိုလည္း ေလးစားစြာ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။ သိခြင့္၊ ဖတ္ခြင့္၊ နားလည္ခြင့္ ရခဲ့သည့္အတြက္လည္း အထူးေက်းဇူးတင္ပါသည္။)

 မ်ိဳးျမတ္သူ ၊ ထပ္တူ ၊ ရာျပည့္အေတြးေဆာင္းပါးမ်ား၊ ၁၉၉၇ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၇၄ မွ ၈၂ ထိ










မွတ္စု ။  ။ ဤေဆာင္းပါးတြင္ ပါရွိသည့္ ဆရာ ဇြန္မိုးဦးအေၾကာင္း သိသေလာက္ ေျပာလိုပါသည္။ ဆရာဇြန္မိုးဦးသည္ ယခုအခါ မ်က္စိအလင္း မျမင္ႏိုင္ေတာ့သည့္သူတစ္ဦး အျဖစ္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕မွာ ေနထိုင္လ်က္ရွိျပီး၊  ဇနီးသည္၏ အကူအညီျဖင့္ ေန႔စဥ္ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလ်က္ ရွိပါသည္။






* * * * * * * * * *


(gmail မွ စာကို တိုက္ရိုက္ ကူးယူထားျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ ပထမဦးဆံုး စာရိုက္ခဲ့သည့္ အမည္မသိေသာသူကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။)

အဆိုေတာ္ ၀ုိင္၀ိုင္း ရဲ႕ ေျဖသိမ့္လိုက္ ဆိုတဲ ့ သီခ်င္းေလး ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်စ္ငွက္ အေခြထဲက ျဖစ္ပါတယ္။ ၀ိုင္၀ိုင္းဟာ တရုတ္နဲ ့ ဂ်ပန္ သီခ်င္းေတြကို အမ်ားဆံုး ျပန္လည္ သီဆိုေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းေလးကေတာ့ ဂ်ပန္သီခ်င္းေလးကို ျပန္လည္ သီဆိုထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းဟာ ျမန္မာ ပရိတ္သတ္ေတြၾကားမွာ အလြန္ ေရပန္းစားလွပါတယ္။ ထို ့အတူ မူရင္း ဂ်ပန္သီခ်င္းျဖစ္တဲ ့Kan Pai မွာလဲ ရာဇ၀င္ေလးေတြ ရွိေနပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းေလးနဲ ့ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ ့ အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာ အဆုိေတာ္ ခင္၀မ္း မွာ ေျပာျပစရာေတြ ရွိေနပါတယ္။ ေလးစားဖို  ့ ေကာင္းတဲ့ အႏုပညာရွင္တစ္ဦးလဲ ျဖစ္သလို သူ ့ရဲ  ့အႏုပညာအေပၚ ခံယူခ်က္ကိုလဲ သေဘာက်မိတာေၾကာင့္ ေအာက္က ေဆာင္းပါး ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေလးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဖတ္ဖို ့ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ 

၁၉၉၇ ၾသဂုတ္လ ၁၀ ရက္ေန ့မွာ ကိုခင္၀မ္းနဲ ့ကၽြန္ေတာ္  ဆံုေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ ၄၅ လမ္းက IVY ပန္းခ်ီျပခန္း ေရွ ့တုိက္ခန္းမွာ ပန္းခ်ီဆြဲေနတဲ ့ ကိုခင္၀မ္းက အေၾကာင္းကိစၥ တစ္ခုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ေတြ ့ခ်င္တယ္လို ့ ဖုန္းဆက္ၿပီး မွာတာနဲ ့ သြားေရာက္ခဲ့တာပါ။ အေၾကာင္းအရင္းက သူ ့ရဲ ့ မိတ္ေဆြ ဂ်ပန္ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးနဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မိတ္ေဆြဖြဲ႔ ေပးတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွစ္ေယာက္ကို ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားေစခ်င္ လို ့ေတြ ့ ဆံုေပးျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဂ်ပန္မိတ္ေဆြ က ျမန္မာစကား နည္နည္း တတ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားလည္း တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဂ်ပန္စကား နည္းနည္းတတ္ပါတယ္။

ကိုခင္၀မ္းရယ္ ၊ ဂ်ပန္မိတ္ေဆြရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ဟာ ဂ်ပန္လိုေရာ ၊ အဂၤလိပ္လိုေရာ ၊ ျမန္မာလိုေရာ ဘာသာစကား သံုးမ်ိဳးကို ေရာစပ္ၿပီး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားေတြ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေတြ ့ဆံုေပးျခင္း အစီအစဥ္ ၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါမွာ ကိုခင္၀မ္း နဲ ့ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီး ေအးေအးလူလူ စကားေျပာဖို ့ အခြင့္အေရးကုိ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူငယ္ခ်င္း ေျပာဖူးထားတဲ့ ကိုခင္၀မ္း ရဲ ့ခမ္းပိုင္ သီခ်င္းကို ေမ့ေလ်ာ့ေနဖို ့ရာ အေၾကာင္းတစ္စံုတစ္ရာမွ် မရွိခဲ့ပါ။

သူက Mr.Guitar Cafe မွာဆိုခဲ့တဲ့  အေၾကာင္းနဲ ့ ဒီသီခ်င္းကို  မိတ္ေဆြေတြ စံုၾကတဲ့ အခါမွာ အခါအားေလ်ာ္စြာ ဆိုျပေလ့ရွိတဲ ့အေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းကို ေတးထုတ္လုပ္သူ တစ္ဦးက ထုတ္လုပ္ဖို ့ကမ္းလွမ္း တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကေရာ ဟုတ္သလား ဆိုေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္တ ဲ့။ ဘာျဖစ္လုိ ့ အေၾကာင္း မျပန္တာလဲ ေမးေတာ့လည္း သူ႔မွာ ဆိုဖို ့အစီအစဥ္ မရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။ မၾကားဖူးတဲ့ အေၾကာင္းေျပာတဲ့အခါမွာ စိတ္ေအးလက္ေအး နဲ ့ ခန္းပိုင္ Kan Pai အေၾကာင္းကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ခန္းပိုင္ Kan Pai  ဆိုတာက အဂၤလိပ္လို ဆိုရင္ေတာ့ Congratulation လို ့အဓိပၸာယ္ရတယ္။ တရုတ္လို ဆိုရင္ေတာ့ " ကမ္းေပ့" လို ့ေခၚမွာေပါ့။ အဲဒီသီခ်င္းဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ နီးပါးေလာက္က ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကား တစ္ကားရဲ ့ ဇာတ္၀င္ေတး တစ္ပိုဒ္ ျဖစ္တယ္လို ့ ဆိုပါတယ္။

အဆိုေတာ္ ရဲ ့နာမည္က နာငဘုခ်ိ တုအိုရွိ (Nagabuchi Tuoshi) ။ သူဟာ အဲဒီ သီခ်င္းကို သူ ့ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အေကာင္းဆံုးအျဖစ္ သီဆိုသြားခဲ့ၿပီး။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီ သီခ်င္းေလာက္ ေကာင္းေအာင္ ဘယ္သီခ်င္းကိုမွ မဆိုႏိုင္ေတာ့ဘူးလို ့ဆိုၾကပါတယ္။ သူဟာ ေတးဂီတ ေလာက က  ႏွစ္မ်ားစြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီးမွ မၾကာျမင့္မီ ႏွစ္ဆီေလာက္က သူ ့ရဲ ့ဂီတ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ တစ္ပြဲ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေဖ်ာ္ေျဖပြဲ မွာ ခန္းပိုင္ Kan Pai ကို ဆိုတဲ ့အခါမွာ  ေထာင္ေသာင္းမကတဲ့ ပြဲၾကည့္ ပရိတ္သတ္ၾကီးက ၀ိုင္းၿပီး ဆိုၾကတဲ့အတြက္ သူဟာ လံုး၀ မဆိုရသေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီး သူ့ ့အသံဟာ လူထု ပရိ္တ္သတ္ၾကီး ရဲ  ့ ဆိုသံၾကားမွာ သဲ့သဲ့မွ် ၾကားရေတာ့တယ္လို ့ဆိုပါတယ္။ အခုအခါမွာ အဲဒီသီခ်င္းကို ဂ်ပန္ျပည္က စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသံုးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၿပီလုိ ့လည္း ေျပာပါတယ္။

ဒီသီခ်င္း ေပၚေပါက္လာခဲ့တဲ့ ေနာက္ခံဇာတ္လမး္ဟာလည္း အလြန္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ အရြယ္ကတည္းက ကၽြမ္း၀င္္ ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ရဲ  ့ သံုးပြင့္ဆိုင္ အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းေလးပါပဲ။

ေကာင္ေလးက ႏွစ္ေယာက္၊ ေကာင္မေလးက တစ္ေယာက္။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္စလံုးကလည္း ေကာင္မေလးကို သိပ္ခ်စ္ေနၾကတယ္။  သူတို ့ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ခ်စ္ေနတာကိုလည္း ေကာင္မေလးက သိေနတယ္။ သူတို ့ သံုးေယာက္စလံုးဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သိနားလည္ေနၾကတဲ ့ သိပ္ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနတယ္။ သူတို ့ သံုးေယာက္စလံုးရဲ  ့ ဘ၀မွာ ၾကီးမားတဲ့ ျပႆာနာၾကီးက ရွိေနတယ္။ အဲဒီျပႆာနာက  သူတို ့ သံုးေယာက္ စလံုးဟာ ယာကူဇာေတြ (လူဆိုးဂိုဏ္း၀င္) ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဂ်ပန္ျပည္မွာ ယာကူဇာ ဆိုတာက အီတလီျပည္က မာဖီးယား ဂိုဏ္းေတြလိုပဲ မ်ိဳးနဲ ့ရိုးနဲ ့ခ်ီၿပီး ရွိၾကသလို အလြန္လည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ယာကူဇာ ျဖစ္သြားၿပီ ဆိုရင္ သူ ့ရဲ  ့ မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ အားလံုးဟာ  ယာကူဇာအျဖစ္နဲ ့ပဲ ဘ၀ နိဂံုးခ်ဳပ္ၾကရ ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ဟာ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက  ယာကူဇာ မ်ိဳးရိုး ျဖစ္ေနၾကတဲ့အတြက္ တစ္ေန ့မွာ သူတို ့ဟာ ယာကူဇာ လုပ္ၾကရမယ္ ဆိုတာကို သိေနခဲ့ၾကတယ္။ ယာကူဇာေတြရဲ့ ဘ၀ဟာ အလြန္အႏၱရာယ္ မ်ားျပားလွၿပီး ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္လြန္းလွတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးမို ့ သူတို ့သံုးေယာက္စလံုးဟာ ယာကူဇာ မလုပ္ခ်င္ ၾကဘူး။ ယာကူဇာ ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကတယ္။

ယာကူဇာေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ကို ယာကူဇာအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီဆိုရင္ ပထမအဆင့္ အေနန ဲ့ ပုခံုးႏွစ္ဖက္မွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ အမွတ္အသားကို ထိုးေပးမယ္။  ဒုတိယအဆင့္အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရၿပီဆိုရင္ ရင္ဘတ္္နဲ ့ေက်ာျပင္မွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ ထိုးပါတယ္။ တတိယအဆင့္ကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္ ခါးေအာက္ပိုင္းမွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးေပးတယ္။ စတုတၳအဆင့္ အျမင့္ဆံုး အဆင့္ကို ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ လည္ပင္းေအာက္ကေန ေျခက်င္း၀တ္အေပၚ အထိ  တစ္ကိုယ္လံုး ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္ ေဆးမင္ေၾကာင္ ထိုးေပးပါတယ္။ အဲဒီအဆင့္ကို ေရာက္တဲ့ ရာကူဇာဟာ အလြန္ၾသဇာ အာဏာ ၾကီးမားၿပီး အလြန္လည္း ခ်မ္းသာၾကႊယ္၀ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ စားရာမွာ၊ သြားရာမွာ ၊ ၀တ္စားဆင္ယင္ရာမွက အစ အလြန္ဂရုတစိုက္နဲ ့သတိ ရွိရွိ သြားလာ ေနထိုင္ၾကရတယ္လို ့ ဆိုပါတယ္ ။အဲဒီလို ရာဇ၀င္ နဲ ့ခ်ီၿပီးရွိခဲ ့ၾကတဲ့ ယာကူဇာ ဂိုဏ္းေတြဟာ ဒီကေန့ အခ်ိန္အထိ ဂ်ပန္ျပည္မွာ ရွင္သန္ေနၾကဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို တစ္ေန ့က်ရင္ ယာကူဇာအျဖစ္ သတ္မွတ္ျခင္း ခံရမွာကို သိေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ဟာ ထြက္ေျပးၾကဖုိ ့တုိင္ပင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယာကူဇာ မ်ိဳးရိုးမွန္ရင္ ဘယ္သူမွ ယာကူဇာ မလုပ္ဘဲ ထြက္ေျပးလုိ ့ မရၾကဘူး။ ထြက္ေျပးၿပီ ဆိုတာနဲ ့ဘယ္ေနရာ ဘယ္အရပ္ကိုပဲ ေျပးေျပး ၊ မရရေအာင္ လုိက္သတ္တာပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း လြတ္ေျမာက္ရိုး ထံုးစံမရွိခဲ့ၾကဘူး။ ထြက္ေျပးတဲ့သူ မွန္သမွ် တစ္ေန ့ေန ့မွာေတာ့ အသတ္ခံၾကရစၿမဲပဲ။ ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ဟာ ထြက္ေျပးခဲ့ၾကရင္လည္း အသတ္ခံရမွာ အေသအခ်ာပဲ။

အဲဒီမွာ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္လာမယ့္ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ သူသိပ္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္မေလး နဲ ့အတူ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကိုလည္း ယာကူဇာ ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ခ်လုိက္ၿပီး ရည္ရြယ္ရာ အတုိင္းျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစား အားထုတ္ ခဲ့တယ္။

သူက ဘယ္လိုၾကိဳးစားခဲ့သလဲဆိုေတာ့ သူဟာ ရာကူဇာ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္က ယံုၾကည္ အားထားရေလာက္တဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရေအာင္ ၾကိဳးစားျပခဲ့တယ္။ စိတ္အခ်ဆံုး ၊ အယံုၾကည္ရဆံုး ၊ အေတာ္ဆံုး လူငယ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ စြမ္းေဆာင္ျပခဲ့တယ္။ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္း စြမ္းေဆာင္ျပခဲ့တယ္။ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္က ခိုင္းတဲ့ ခဲရာခဲဆစ္ အလုပ္မွန္သမွ် ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဂိုဏ္ေခါင္းေဆာင္ဟာ တကယ့္ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြကို တာ၀န္ေပးရတဲ့ အေျခအေန အထိေရာက္လာတယ္။

အဲဒီလို ၾကိဳးစား အားထုတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ သူ ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ ယာကူဇာ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ဆိုတဲ ့သူတို ့ သူငယ္ခ်င္းဟာ ခုလို ့ယာကူဇာေတြ ခိုင္းတာ မွန္သမွ် မေၾကာက္မရြံ  ့ လုပ္ေနတာကို ေတြ ့ရေတာ့ သူတို ့ နားမလည္ၾကေတာ့ဘဲ ခပ္ခြာခြာ ေနၾကရင္း သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ဟာ ခ်စ္သူဘ၀ကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။

သူတို ့ရဲ ့သူငယ္ခ်င္းဟာ သူ ့ရဲ ့စြမ္းစြမ္းတမံ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ယာကူဇာ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ၾကီးရဲ  ့ညာလက္ရံုးအဆင့္ကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ယာကူဇာ ဂိုဏ္းၾကီး တစ္ဂိုဏ္လံုးက ယံုၾကည္ အားထားရတဲ့ အဆင့္ အထိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို ့သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ဟာ ယာကူဇာ အျဖစ္ ပထမအဆင့္ အသိအမွတ္ျပဳဖို ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မွ ဇာတ္လိုက္က သူ ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကိုေခၚၿပီး " မင္းတို ့ ထြက္ေျပးၾကေတာ့ ၊ ေျပးေတာ့။ မင္းတို ့အသက္ အႏၱရာယ္ အတြက္ ငါတာ၀န္ယူတယ္။ ဒါေပမဲ ့ မင္းတို ့ ေရာက္ရာအရပ္ကေန တစ္ပတ္တစ္ၾကိမ္ ပို ့စကတ္တစ္ေစာင္ ငါ့ဆီ မွန္မွန္ပို ့ေပးရမယ္" လို ့ ေျပာၿပီး ထြက္ေျပးခိုင္းခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ဦးဟာ ျပင္သစ္ျပည္ ပါရီၿမိဳ  ့ကို ထြက္ေျပးသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကို ယာကူဇာ ဂိုဏ္းသားေတြက သတင္းရသြားၾကတဲ့အခါမွာ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ဆီကို တိုင္ၾကားခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္က သတ္မိန္ ့ေပးေတာ့မွာကို သိတဲ ့ညာလက္ရံုး ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ ့ဇာတ္လိုက္က ဂိုဏ္းသားေတြအားလံုးကို

"သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို လံုး၀ မသတ္ရဘူး၊ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ပတ္တစ္ခါ ငါ့ဆီ ပို ့စကတ္ မွန္မွန္ပို ့ေပးဖို ့မွာလုိက္တယ္။ သူတို ့ဆီက ပို ့စကတ္ ေရာက္မလာတာနဲ ့သူတို ့အသတ္ခံရၿပီဆိုတာ ငါသိရၿပီ။ သူတို ့အသတ္ခံရၿပီ ဆိုတာကို သိတာနဲ ့ငါ့ကိုယ္ငါလည္း သတ္ေသလိုက္မယ္၊ Harakiri လုပ္မယ္"  လို ့ ေၾကျငာလုိက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ဟာ သူ ့ရဲ ့ညာလက္ရံုးကုိ လက္လႊတ္ဆံုးရႈံး မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး ။ သူဟာ ဒီအျဖစ္မ်ိဳးကို ေရာက္ရွိဖို ့အတြက္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဘယ္ေလာက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္သူက နားလည္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ့ ဟာ ဒါကို ဆုလာဘ္အျဖစ္ ခံစားထုိက္တယ္လို ့ နားလည္ လက္ခံလိုက္ၿပီး သူ ့ရဲ  ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို လိုက္မသတ္ေစေတာ့ဘဲ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ ေပးလိုက္တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာ ဇာတ္လိုက္ဟာ တစ္ေယာက္တည္း အခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္စြာနဲ ့ခန္းပိုင္ Kan Pai  လုပ္လုိက္ၿပီး ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ အရြယ္ကတည္းက ထားရွိခဲ့တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ယံုၾကည္ရည္ရြယ္ရာကို မဆုတ္မနစ္ အားထုတ္ခဲ့တဲ့ လံု ့လသတၱိ ၊ ေနာက္ဆံုးမွာ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ ေနမွာကို ျမင္ေယာင္ရင္း သူငယ္ခ်င္း တို ့နဲ ့အတူ ထပ္တူထပ္မွ် ဂုဏ္ယူ ၀မ္းေျမာက္ေၾကာင္း ဖြဲ ့ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီသီခ်င္းရဲ ့ေနာက္ခံဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပၿပီးတဲ့ အခါမွာ ကိုခင္၀မ္းက ထိုင္ရာကေန ထၿပီး ကက္ဆက္ရွိရာ စားပြဲခံုဆီ သြားတယ္။ ကက္ဆက္ေခြ တစ္ေခြကို ေရြးၿပီး ထည့္လုိက္တယ္ ။ volume ကို အျမင့္ဆံုး ၿမွင့္ၿပီး ဖြင့္လိုက္တယ္။ Nagabuchi Tuoshi ရဲ  ့ KanPai သီခ်င္းသံဟာ တစ္ခန္းလံုးမွာ ဟိန္းထြက္လာတယ္။ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္း   Nagabuchi  ဟာ သီခ်င္းဆိုေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တကယ္ကို ငိုေၾကြး ေနတာပါလားလုိ့ ရင္ထဲမွာ နင့္သြားေအာင္ ခံစားရပါတယ္။ Nagabuchi  ရဲ  ့သီခ်င္းသံ ၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ မွာ အတီးခ်ည္း သက္သက္ ေတးသြား ထြက္ေပၚလာပါတယ္ ။ အဲဒီအခါမွာ ကိုခင္၀မ္းက  မူရင္း စာသားအတိုင္း ဂ်ပန္လို ဆိုျပ ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေက်ာ့ အတီးပိုဒ္ ထြက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘာသာျပန္ထားတဲ ့ျမန္မာစာသားနဲ ့သီဆိုပါတယ္။

ခုလို သီခ်င္း နားေထာင္ခြင့္မ်ိဳး ကို ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘယ္တုန္းကမွ မၾကံဳဖူးခဲ့သလို  ေနာင္ဘယ္ေသာအခါမွာမွ ၾကံဳေတြ ရမယ္ ဆိုတာကိုလည္း မေမွ်ာ္လင့္နိုင္ေတာ့ပါ။ သီခ်င္း ၿပီးဆံုးသြားတဲ့ အခါမွာ သီခ်င္းအမည္ကို ဘယ္လို ေပးထားပါသလဲလို႔ ေမးတဲ့အခါမွာ ကိုခင္၀မ္းဟာ တစ္ခ်က္ေတြခနဲ  ့စဥ္းစားလိုက္ၿပီးမွ ေျဖပါတယ္။ 

"ထပ္တူ" 

ဒီသီခ်င္းေခြကို ဘာလို႔ အေခြအျဖစ္ Recording မလုပ္တာလဲ လို ့ေမးတဲ့အခါမွာ ကိုခင္၀မ္းက ေအးေဆးစြာ ခုလိုေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။

"ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီသီခ်င္းကို အလြန္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ခင္မင္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ စံုတဲ့အခါ ဆိုျပေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီသီခ်င္းကို အေခြအျဖစ္နဲ ့ ထုတ္ဖို ့ ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အစီအစဥ္ လံုး၀မရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုယ္ပုိင္ သီခ်င္းေရးသူ Original Song Writer တစ္ေယာက္ ျဖစ္လုိ ့ပါပဲ ။ ဒီသီခ်င္းနဲ ့ပတ္သက္လုိ ့ ဂ်ပန္ျပည္က ကၽြန္ေတာ့္ညီကို ေျပာျပတဲ့အခါမွာလည္း

"အကိုဆိုလုိ ့ဘယ္ျဖစ္မလဲ ၊ အစ္ကိုမဆိုရဘူး " လို ့  ေျပာပါတယ္။ "အစ္ကိုဟာ ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကို မစပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္လား ၊ အစ္ကိုဟာ ဒီလို ေကာင္းတဲ့ စာသားမ်ိဳး မေရးဖြဲ ့ ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္လား" လို ့ ကၽြန္ေတာ့္ညီက ေမးေနသလို ခံစားရပါတယ္။

ဒီသီခ်င္းကို ထုတ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ဆိုမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္လုိ ့ေပ့ါေလ ၊ ေတးထုတ္လုပ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္ဆိုေစခ်င္တယ္ဆိုခဲ့ရင္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ သိပ္ဆိုခ်င္တယ္ ဆိုခဲ့ရင္ ေတးထုတ္လုပ္သူက အဆိုေတာ္ Nagabuchi ဆီက ခြင့္ေတာင္းရပါမယ္။ သူ ့ရဲ ့ခြင့္ျပဳခ်က္ ရမွသာ ကၽြန္ေတာ္ဆိုႏိုင္မယ္။ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ၿပီး  ျမန္မာစာသား ထည့္ဆိုမယ္ ဆိုရင္လဲ သူ ့ရဲ ့ခြင့္ျပဳခ်က္ ရမွသာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုမွာပါ။ Nagabuchi ရဲ ့ခြင့္ျပဳခ်က္ကို မေတာင္းဘဲ မရဘဲနဲ ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မဆိုပါဘူး "

ေဆာင္းပါးရွင္ ဇြန္မိုးဦး ရဲ ့ေဆာင္းပါး ေနာက္ဆံုးပိုဒ္ကို အမွတ္တရ ထပ္မ ံေဖာ္ျပ ေပးပါရေစ။ " ဤေနရာတြင္ Copy သီခ်င္းေရးသူမ်ား၏ အားထုတ္မႈကို အသိအမွတ္ မျပဳ၍ မဟုတ္ပါ ။ သို ့ေသာ္ အငွားခႏၶာေျမွာင္၍ စင္ေပၚတြင္ ရပ္တည္ေနၾကရသည့္ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ ့က အႏုပညာ ၾသဇာရွိေသာ ဆရာမ၏ သေဘာထား ေအာက္တြင္ Copy ဆိုသူမ်ားသာ Artist မ်ားအျဖစ္ ထင္မွတ္ မွားမည္ကို စိုးရိမ္မိသည္က တစ္ေၾကာင္း ၊       ထုိ ့ထက္ နာက်င္စြာ ေျပာရလွ်င္ Copy Cat  အႏုပညာ ခုိးယူမႈမ်ားကို ယေန ့ေခတ္၌ တိုးတက္ေသာ အႏုပညာအျဖစ္ ၾကိဳဆိုသည္ကို မျဖစ္ေစလိုသည္က တစ္ေၾကာင္း ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ မိမိအမ်ိဳးသား လူငယ္မ်ားက Multi Culture  ႏိုင္ငံစံု ယဥ္ေက်းမႈကို လက္ခံရာ၌ မိမိကိုယ္ပိုင္ဟန္ျဖင့္ ကမၻာတြင္ ေရာ၀င္ ျပသႏိုင္ဖို  ့အကူအညီ မဲ ့စြာ ျဖတ္သန္းေနရခ်ိန္တြင္ လမ္းလႊဲသို ့ ထပ္၍ လိုက္ၾကမည္ကို မျဖစ္ေစလို၍ ဤေဆာင္းပါးကို ေရးရပါသည္။"

(ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ မဂၢဇင္း ၊ ၾသဂုတ္လ ၊ ၁၉၉၇ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၈၃။)

ကၽြန္ေတာ္ ကိုခင္၀မ္းကိုလည္း အလြန္ ေလးစားခဲ့မိပါတယ္။ ေဆာင္းပါးရွင္ ဇြန္မိုးဦးကိုလည္း အလြန္ ေက်းဇူး တင္ခဲ့မိပါတယ္။

ရနံ ့သစ္ အမွတ္(၅၃) စက္တင္ဘာ၊ ၁၉၉၇) မ်ိဳးျမတ္သူ ၏ ထပ္တူ ေဆာင္းပါးမွ ကူးယူေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။

http://www.nagabuchi.or.jp/index2.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Tsuyoshi_Nagabuchi

http://www.lyricstime.com/nagabuchi-tsuyoshi-kampai-lyrics.html

* * * * * * * * * *

19.12.11

ခိုင္ထူးသစ္ ၊ အသက္တမဲ့...။


Mariana in the Moated Grange By John Everett Millais, 1851, Oil on Wood, 23.5x19.5 in,
http://en.wikipedia.org/wiki/Mariana_%28Millais%29

အေရာင္မ်ား ကြဲလြင္႔ေနေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၏ ေရွ႕တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ရပ္လိုက္သည္။ ေလမၿငိမ္၍ ေရြ႕ေနဟန္ရွိသည္႕ ေရၿပင္ေပၚတြင္ ေလွတစ္စင္းနွင္႔ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ဦး ေရြ႕လာသေယာင္။ ေလွ၀မ္းထဲက အနီေရာင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြကို မိန္းမပ်ိဳေလး ငံု႕ၾကည္႔ေနသည္။ ခေမာက္ကို ငိုက္၍ ေဆာင္းထားေသာေၾကာင္႔ မိန္းမပ်ိဳကေလး၏ မ်က္ႏွာမွာ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းႏွင္႔ ေမးေစ႕ကိုသာ ၿမင္ေနရသည္။

“ဒါ..မ..အင္းေလးမွာ ဆြဲခဲ႔တဲ႔ ပန္းခ်ီကားေလ။ အင္းထဲက ရွမ္းမေလးကိုၾကည္႔ၿပီး ေလွေပၚမွာ ၿဖစ္သလို ဆြဲခဲ႔ရတာေပါ႔။ ေဆးမစံု စုတ္မေကာင္းလို႔ ဆြဲရတာအားမရဘူး။” သက္ၿပင္းညင္းညင္းေလးမ်ား ေရာယွက္ေနသည္႔ မ၏စကားသံက ကြ်န္ေတာ္႔နားထဲမွာ မ၀င္တစ္ခ်က္ ၀င္တစ္ခ်က္။ နံရံတြင္ ေထာင္ထား ခ်ိတ္ထားသည္႔ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို တစ္ခ်ပ္ၿပီး တစ္ခ်ပ္ ကြ်န္ေတာ္ လိုက္ၾကည္႔ေနမိသည္။ မ ကေတာ႔ သူ႔ပန္းခ်ီကားေလးေတြကို ၾကည္႔လိုက္ ကြ်န္ေတာ္႔မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္လိုက္ႏွင္႔ စကားေတြ ဆက္ေၿပာေနၿပန္သည္။

မဆီက ရူပေဗဒပညာကို သင္ယူဖို႔ ကြ်န္ေတာ္လာခဲ႕ေသာ္လည္း မ က ရူပေဗဒထက္ အေရာင္ေဗဒကို သင္ေပးေနတတ္သည္။ အလင္းရဲ႕သေဘာ၊ အေရာင္ရဲ႕သဘာ၀၊ အေမွာင္ရဲ႕နက္ရိႈင္းမႈေတြကို မ ေၿပာၿပ၍ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခဲ႔ရသည္။ စုတ္တံကိုင္ေသာ မရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားက ၿပတင္း၀ဆီမွ အလင္းတန္းမ်ားရွိရာကို ညႊန္ၿပရင္း စာရြက္ေပၚက စာေၾကာင္းေလးေတြကို ေထာက္ၿပရင္း အဓိပၸာယ္ ဖြင္႔ဆုိခ်က္မ်ားအား တိတိက်က် ရွင္းၿပတတ္သည္။ 

“Light is a form of energy which stimulates our sense of vision” အလင္းဆိုသည္မွာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔၏ အၿမင္အာရံုကို လံႈေဆာ္ေသာ စြမ္းအင္တစ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္ လို႔ရူပေဗဒဘာသာက အဓိပၸာယ္ဖြင္႔ထားတယ္။ အလင္းရွိလို႔ မတို႔ တစ္ေတြဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၿမင္ေနရတာေပါ႕” ၀င္းလဲ႔ထိန္၀ါသည္႕ မ၏ မ်က္ႏွာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ေမာ႔ၾကည္႔ လိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း စာရြက္ေပၚက စာေၾကာင္းေလးကို တေရြ႕ေရြ႕ ေထာက္ၿပေနသည္႔ မ၏ လက္ညိွဳးေလးအား ကြ်န္ေတာ္ အားနာေနမိသည္။

ရြစိရြစိ လႈပ္ရွားေနသည္႔ မလက္ဖ်ားထိပ္က လက္သည္းမ်ားေပၚတြင္ ခရမ္းႏုေရာင္ လက္သည္းဆိုးေဆးတို႔ ဖံုးလႊမ္းထားသည္။ လက္သည္း အရွည္ထားၿပီး လက္သည္းဆိုးေဆး ဆိုးတာကို မ.. အလြန္ သေဘာက်ပံုရသည္။ မ လက္သည္းေပၚတြင္ ခရမ္းႏုေရာင္၊ ပန္းႏုေရာင္ႏွင္႔ ေခ်ာကလက္ေရာင္တို႔ကို အမ်ားဆံုးေတြ႕ရသည္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာလည္း မလက္ေပၚမွာ ေဆးစက္၊ ေဆးေၿပာက္မ်ား၊ ေၿမၿဖဴမႈန္႔မ်ား ေပက်ံေနတတ္သည္။ ပန္းခ်ီဆြဲရင္း စာသင္ေပးေသာ မ ကို ကြ်န္ေတာ္ ေက်းဇူးတင္မိသလို အားတံု႔အားနာလည္း ၿဖစ္မိေသးသည္။ မ လက္ေတြက စုတ္တံခ်ၿပီး ေၿမၿဖဴကိုင္လိုက္၊ ေၿမၿဖဴခ်ၿပီး စုတ္တံကိုင္လိုက္ႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ေရွ႕မွာ အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္သည္။

ၿပတင္း၀က အခန္းဆီးကေလအသင္႔မွာ တလြင္႔လြင္႔ႏွင္႔။

နံရံကပ္ထားသည္႕ အနက္ေရာင္ သင္ပုန္းတစ္ခ်ပ္ႏွင္႕ ပန္းခ်ီကားမ်ားက ကၠေၿႏၵရေနသည္။ စုတ္တံ၊ ေထာက္စင္၊ ကင္းဘတ္ႏွင္႔ ေဆးဘူးမ်ားက ၾကမ္းၿပင္ေပၚမွာ ကပိုကရို။ မ ဘာေတြ ဆြဲေနတယ္ဆိုတာကို စူးစမ္းၾကည္႕မိသလို မ သင္ၿပေပးသည္႔ သင္ခန္းစာမ်ား လြတ္မသြားေအာင္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ဂရုစိုက္ေနရသည္။ ကြ်န္ေတာ္႔ထက္ အသက္ ဆယ္ႏွစ္မကၾကီးေသာ မ သည္ ရူပေဗဒဘြဲ႕ကို ရရွိ္ခဲ႔ေသာ္လည္း ပန္းခ်ီဆရာမ တစ္ေယာက္အၿဖစ္ အသက္ေမြးေနရသည္႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အစက အံ႕ၾသခဲ႕ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း စုတ္တံကိုင္သည္႕ မ ၏လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက ကြ်န္ေတာ္႔ အံၾသမႈမ်ားကို ေလ်ာ႔ပါး သြားေစသည္။ မ ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ တပည္႕ၿဖစ္သည္႕ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း မ လက္ထဲက စုတ္တံတစ္ေခ်ာင္းလို မ ဆြဲေခၚရာကို အသက္တမဲ႔ လိုက္ပါခဲ႔ပါသည္။

အလင္းရိုက္ၿခင္း၊ အလင္းယိုင္ၿခင္းႏွင္႔ အလင္းၿပန္ၿခင္း အေၾကာင္းမ်ားကို ေနေရာင္ေအာက္တြင္ မွန္တစ္ခ်ပ္၊ ဖန္ခြက္တစ္ခြက္၊ ႏွင္းဆီတစ္ပြင္႔ႏွင္႔ မ ရွင္းၿပသည္မွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါသည္။ ၿပီးေတာ႔ မက ပန္းခ်ီကားမ်ားကို လွမ္းၾကည္႕ရင္း အေရာင္မ်ားအေၾကာင္းကို ေၿပာၿပေနၿပန္သည္။

“မ က အနီေရာင္ဆိုရင္ ေသြးလို ရဲရဲနီေနတာထက္ ပန္းသီးတစ္လံုးလို ေစြးေစြးနီ ေနတာကို ပိုသေဘာက်တယ္။” ေၿပာရင္းၿပံဳးလိုက္ေသာ မ၏ ပါးမို႔မို႔ေပၚတြင္ ပန္းေရာင္သန္းသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ မ ၏ ရွည္လ်ားနက္ေမွာင္ေသာ ဆံႏြယ္မ်ားၾကားတြင္ ထိုးစိုက္ထားသည္႕ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီ တစ္ပြင္႔ကိုသာ သေဘာက်ေနမိသည္။

ဆြဲၿပီး ခ်ိတ္ထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ား၊ ဆြဲၿပီး အ၀တ္ အထပ္ထပ္ပတ္၍ သိမ္းထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားႏွင္႔ ဆြဲလက္စ ပန္းခ်ီကားမ်ားက ေရနံေခ်း မည္းမည္းမိႈင္းမိႈင္း သုတ္ထားသည္႕ မ တို႔၏ ႏွစ္ထပ္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ၾကီးထဲတြင္ ဂႏၳ၀င္ဆန္ေနပါသည္။ ပန္းခ်ီကား အားလံုးကို မ..ဆြဲခဲ႔တာေတာ႔ မဟုတ္ပါ။ ဧည္႕ခန္းထဲတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္႕ ပန္းခ်ီကား အမ်ားစုမွာ မ အေဖ ဆြဲခဲ႕သည္က မ်ားသည္။ ပါ၀ါမ်က္မွန္ တစ္လက္ႏွင္႔ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ပန္းခ်ီကားကေတာ႔ မ ဆြဲထားသည္႔ မအေဖ၏ ပံုတူ ပန္းခ်ီကားပင္ ၿဖစ္သည္။ သည္ပန္းခ်ီကားကို ၾကည္႕ၿပီး မ ကို ကြ်န္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။

“မရဲ႕လက္က ‘မိုနာလီဇာ’ ပံုဆြဲတဲ႔ လီယိုနာဒိုဒါပင္ခ်ီထက္ေတာင္ ပိုေကာင္းတယ္။ ဒီပန္းခ်ီကားကို ..ကိုနာလီဇာလို႔ နာမည္ေပးလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္” မ က ကြ်န္ေတာ္႔ ေက်ာကုန္းကို တအံုးအံုး ထုကာ ရယ္ပါေလေတာ႔သည္။


 Basket of Flowers By Jacques Linard, 1597–1645, Oil on Canvas,18 7/8 x 23 3/4 inches
http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Linard
 
“စုတ္တံအခြ်န္ထက္ စုတ္တံအၿပားကို ကိုင္ၿပီး ဆြဲရတာ ပိုအားရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မ်က္ေတာင္ မ်က္လံုးလို အႏုစိတ္ေလးေတြကို စုတ္တံ အခြ်န္နဲ႔ ထိရံုတို႔ရံုေလး လုပ္ေနရတာလည္း သိပ္အရသာရွိတာပဲ။”

သြယ္စင္းႏူးညံ႕သည္႕ မ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားက ကိုင္ထားေသာ စုတ္တံကို ခါရမ္းလိုက္သည္။ အည္ိဳႏုေရာင္ ေဆးစက္ အခ်ိဳ႕ မ ထဘီေပၚ ေပက်ံသြားသည္။ မၿပီးဆံုးေသးေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၏ ေရွ႕တြင္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔မ ၏ အသက္ရွဴသံမ်ား က်ယ္ေလာင္ေနသည္။ ၿပတင္း၀မွ တိုး၀င္လာေသာ ေလႏုေအးက ကင္းဘတ္စေပၚရွိ စိုပ်စ္ပ်စ္ ေဆးေရာင္မ်ားကို ၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း ေၿခာက္ေသြ႕သြားေစသည္။ သည္ရက္ပိုင္း မ ဆြဲေနေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားမွာ အလံုးအထည္မပါ၊ အသြင္သ႑န္တို႔ ခပ္ဖြာဖြာ ၿဖစ္ေနသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ အေရာင္ကလည္း သိပ္မစံု။ ႏွစ္မ်ိဳး သံုးမ်ိဳးေလာက္သာ ပါေနတတ္သည္။ လွည္႕ေန လည္ေနေသာ ေရ၀ဲတစ္ခုဟု ထင္ရသည္။ မလင္း မမိႈင္းေသာ ေဆးေရာင္တစ္မ်ိဳးကို ရစ္၀ိုက္၍ ဆြဲထားသည္။ အနီးကို ကပ္ၾကည္႕လုိိက္ေတာ႔ မ်က္လံုးထဲတြင္ ပ်ံ႕လြင္႔ ေ၀၀ါးေနသည္။ ဘာကိုဆြဲထားတာလဲလို႔ မကို ေမးၾကည္႔ေတာ႕ “ဒါ အေ၀းက ၾကည္႔ရမယ္႔ ပန္းခ်ီကား” တဲ႕။ ကြ်န္ေတာ္ တလွမ္းခ်င္း ေနာက္ဆုတ္မိသည္။ မိခင္က ကေလးငယ္ ေကြးေကြးကေလးအား ေပြ႕ပိုက္ထားသည္႕ ဟန္ကို ဖ်တ္ခနဲ႕ ၿမင္လိုက္ရသည္။

“ေႏြးေထြး ယုယမႈကို မ အတတ္ႏိူူင္ဆံုး ပံုေဖာ္ထားတာပါ။ ဒီပန္းခ်ီကားေလးကို ေမေမ ၿမင္သြားရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၀မ္းသာရွာမွာပဲ” တမ္းတ ေရရြတ္လိုက္သည္႕ မ ႏႈတ္ခမ္းေလး ၿဖဴဖတ္ၿဖဴေရာ္ ၿဖစ္ေနသည္။

မ မ်က္ႏွာေပၚမွာ အေရာင္ေတြ ေၿပာင္းသြားတတ္တာကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏ ေတြ႕ၿမင္ခဲ႔ရသည္။ မိတ္ကပ္ႏွင္႔ သနပ္ခါးတို႕ကို ဘယ္အခါမွ လိမ္းၿခယ္ေလ႕ မရွိေသာ မ မ်က္ႏွာရွင္းရွင္းေလးသည္ ေနေရာင္ထဲတြင္ ၀င္းေန၏။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ မ ႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္ အၿပင္ဘက္ ထြက္၍ စက္ဘီးစီးၾကသည္။

မက စက္ဘီးကို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ မစီးတတ္၍ ကြ်န္ေတာ္႕ေနာက္မွာသာ ထိုင္လိုက္ေလ႕ရွိသည္။ ေလဆန္ကို ထိုးခြင္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္႕ ေၿခသလံုးၾကြက္သားမ်ားတြင္ အားအင္အၿပည္႕ ရွိပါသည္။ စက္ဘီးနင္းရင္းမ လက္ညွိဳး ညႊန္ရာကို ကြ်န္ေတာ္ အၿမဲ လွည္႕ၾကည္႔မိသည္။ ႏိူ႕စို႕ေနေသာ ေခြးေပါက္စကေလးမ်ား၊ လိုခ်င္တာ မရ၍ ေၿမၾကီးေပၚတြင္ လူးလွိမ္႕ ငိုယိုေနသည္႕ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၊ မပြင္႕ေသးေသာ ပိေတာက္တစ္ပင္၊ ဓာတ္ၾကိဳးမ်ားႏွင္႕ ၿငိတြယ္ စုတ္ၿပဲသြားသည္႕ အနီေရာင္ စြန္တစ္စင္း၊ အေၾကာ္ဖိုမွ လြင္႕၀ဲလာေသာ မီးခိုးမ်ား၊ သံလမ္းထိပ္ သံတံခါးေရွ႕တြင္ ရထားအလာကို ရပ္ေစာင္႔ေနၾကသည္႕ လူတစ္အုပ္….၊

ေငးရီေနသည္႕ မ မ်က္ႏွာကို ၿမင္မိသည္အထိ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ရင္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ေက်ာကို မ လက္ႏွင္႔ ရိုက္ပုတ္ၿပီး “ေရွ႕မွာ.. ကား..ကား..” လို႕ သတိေပးတတ္သည္။

ၿမိဳ႕အၿပင္ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းမ်ားကို ၿမင္ရသည္အထိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ခရီးဆန္႔မိသည္။ အေရွ႕ အရပ္ဆီမွ မေ၀းေတာ႔သည္႕ ဧရာ၀တီကို မ ႏွင္႔ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကသည္။ ၿဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔သည္႕ သကၠယ္တန္း ေခ်ာင္ကေလးက လြမ္းစရာ။ “စက္ဘီးနင္းရတာ သိပ္ေမာေနၿပီလား၊ မ လက္ဖက္ရည္ တိုက္ပါ႕မယ္” မ ႏွင္႔ကြ်န္ေတာ္ စက္ဘီးထြက္စီးသည္႕ ညေနခင္းတိုင္း ၿမိဳ႕လယ္ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ ေခြးေၿခပု ထိုင္ခံုေလးမ်ား ခင္းက်င္းထားတတ္သည္႕ ရြက္သစ္ကေဖးဆိုင္မွာ ထိုင္၍ စကားေၿပာေလ႕ရွိသည္။

လမ္းေပၚက ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာမ်ားကို ေငးေမာရင္း မိန္းမေခ်ာေလးမ်ားအား ၿမင္မိတိုင္း ေတာက္ပသြားသည္႕ ကြ်န္ေတာ္႕မ်က္၀န္းထဲကို မ ၏ ပြင္႕လင္းေလးလံေသာ စကားလံုးမ်ား ၿပဳတ္က်လာတတ္သည္။ “ငမ္းရံုပဲ ငမ္းေနာ္၊ စိတ္နဲ႔ေတာ႕ မပစ္မွားလိုက္ပါနဲ႕” မ ၏ စကားလံုးမ်ားက ကြ်န္ေတာ္႕ အၿမင္အာရံုကို ထုထည္ၾကီးစြာ ပိတ္ဆို႕ပစ္လိုက္သည္။ “မိန္းမေတြဟာ ေယာက္်ားေတြအတြက္ အလွဆံုး ေကာက္ေၾကာင္းေလးေတြလို႕ ကမာၻေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္က ေရးခဲ႕ဖူးတယ္။

တကယ္ေတာ႕ ပုထုဇဥ္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ စကၡဳအာရံုထဲမွာ ၀င္ေရာက္ လႈပ္ရွားလာတဲ႕ မိန္းမေခ်ာေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုစိတ္ နဲ႔ၿဖစ္ေစ၊ ႏႈတ္နဲ႔ၿဖစ္ေစ ၿပစ္မွားတတ္ၾကတယ္။ မပစ္မွားဖူတဲ႔ ေယာက္်ားမ်ိဳး ရွိတယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္႔ ႏွလံုးေသြးေတြကို မ ပန္းခ်ီဆြဲဖို႔ ေဖာက္ထုတ္ ေပးလုိက္မယ္။”

ရဲပြင္႔ညီမွ်ေသာ ကြ်န္ေတာ္႔စကားမ်ားကို မ မၿငင္းပယ္ပါ။ မ ၀တ္ဆင္ထားသည္႕လည္ဟိုက္ အကၤ်ီေပၚက ဇာပန္းပြင္႕ေလးမ်ားကိုကြ်န္ေတာ္ ေရတြက္ၾကည္႔မိတိုင္း မ မ်က္ႏွာ လႊဲထားတတ္သည္။ မ ဆီက ၿပင္းၿမန္ေသာ ၀င္သက္ ထြက္သက္မ်ားက ိုကြ်န္ေတာ္ အသက္တမဲ႔ ထိမိ လိုက္ပါသည္။

ညိွဳးရီေသာ ညေနခင္းထဲ ေၿပး၀င္လာမည္႕ အေမွာင္ထုကို ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႔ မ မတိုင္ပင္ဘဲ ေစာင္႕ဆိုင္းေနမိသည္။

“မင္းနဲ႕မ က ေပါင္းစပ္ဖို႔ ခဲယဥ္းတဲ႔ အေရာင္ႏွစ္မ်ိဳးပါ။ မင္းက လင္းလြန္းတယ္။ မ က ေမွာင္လြန္းတယ္။” မွိန္ေဖ်ာ႕ေဖ်ာ႕ လမ္းေဘး မီးေရာင္ေအာက္တြင္ စက္ဘီးေလးကို လက္ၿဖင္႔တြန္းရင္း အိမ္ၿပန္ခဲ႔ၾကသည္။ အစာရွာထြက္ၾကမည္႕ ညငွက္ တစ္အုပ္က ေ၀ဟင္မွာ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ႏွင္႔ အေတာင္ခတ္ေနသည္။ မ တို႔ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္မည္းၾကီး ေရွ႕ေရာက္ေတာ႕ မ ကို‘ဂြတ္ႏိုက္’လို႕ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ထြက္ခြာ ခဲ႔သည္။ ၿခံ၀င္းထဲမွ ေခြးေဟာင္သံသည္ ဟိန္းထြက္လာ၏။


Untrodden Snow, The Terrace, Holland House By Andrew MacCallum, Oil on Canvas,

ေခြးတစ္ေကာင္ကို အေဖာ္ၿပဳရင္း ပန္းခ်ီကားမ်ားႏွင္႔ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ မသည္ အိမ္ၾကမ္းၿပင္ေပၚက ကြ်န္ေတာ္႔ေၿခသံကို နားစြင္႔ေနတတ္သည္။ မ ဆီကို ကြ်န္ေတာ္ ေန႔စဥ္ ေရာက္ၿဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ေတာ႔ ဧည္႕ခန္းထဲတြင္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကို ၿဖဳတ္ေပးဖို႔ မက ကြ်န္ေတာ္႕ကို ေၿပာသည္။ အနီးကပ္ ၾကည္႔လွ်င္ ေရခဲတံုးမ်ား စုပံုထားသည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း အေ၀းကၾကည္႕လွ်င္ ေခါင္းရြက္ ဗ်က္ထိုး ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ ပါးစပ္ဟ၍ ေအာ္ေနပံုကို ၿမင္ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေၿခဖ်ားေထာက္၍ ပန္းခ်ီကားေလးကို ၿဖဳတ္ၿပီး မလက္ထဲ ထည္႕ေပးလိုက္သည္။ “ဒီပန္းခ်ီကားေလးကို မ သိမ္းထားမလို႔လား” ကြ်န္ေတာ္႔အေမးကို မ မေၿဖခင္မွာပင္ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေနသည္။ မရဲ႕ေခ်ာင္းဆိုးသံေတြ တစ္ေန႔တစ္ၿခား ၿပင္းထန္လာတာကို ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိသည္။

“အဟြတ္.. အဟြတ္၊ မသိမ္းေတာ႔ပါဘူးကြယ္။ ဒီပန္းခ်ီကားေလးကို မ ေရာင္းရေတာ႔မယ္” တိုးညင္းေသာ မ အသံႏွင္႔ ညွိုဳးမွိန္ေသာ မ မ်က္၀န္းကေလးမ်ားက ကြ်န္ေတာ္႕ကို ၀မ္းနည္းသြားေစသည္။

“ေဖေဖ အေမြေပးခဲ႕တဲ႕ ပန္းနာေရာဂါကို ေဖေဖဆြဲခဲ႔တဲ႔ ပန္းခ်ီကားေလးေတြက ကုသေပးၾကတယ္ကြဲ႕။ မ ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေလးေတြက ေဖေဖရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေလးေတြေလာက္ ေစ်းမရဘူး။”

ဧည္႕ခန္းထဲက ပန္းခ်ီကားေလးေတြ တစ္ခ်ပ္ၿပီးတစ္ခ်ပ္ ၿပဳတ္သြားေသာ္လည္း မ ဆီမွာ ေခ်ာင္းဆိုးသံက မတိတ္ေသး။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကိုင္ထားေသာ စုတ္တံ လြတ္က်သြားသည္အထိ တဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးလာသည္။ မနံေဘးမွာ ကြ်န္ေတာ္ အၿမဲ ေနခ်င္ေသာ္လည္း မက ေနခြင္႔မေပး။ မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္သည္ႏွင္႔ မ ပါးစပ္က “ၿပန္..ေတာ႔..ေလ” ဆိုသည္႕ စကားတစ္ခြန္း ေလးလံစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။ ေခ်ာင္းဆိုးသံမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားတိုင္း အရင္က ထက္ၾကြ တုန္ခါေနေသာ မ၏ ရင္အ၀န္းဆီကို ကြ်န္ေတာ္ စိုက္ၾကည္႔ေနမိသည္။

မ ပါးစပ္က ေသြးတစ္စက္ ထြက္က်လာသည္႕ တစ္ညေန႕မွာေတာ႕ မရင္ဘတ္ကို ကြ်န္ေတာ္႕လက္ဖ၀ါးႏွင္႕ ခပ္တင္းတင္း ဖိထားမိသည္။မ လက္ေတြက စုတ္တံကို ၿမဲၿမံစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ။

“မဆြဲပါနဲ႔ေတာ႔ မရယ္”

မ လက္ထဲက စုတ္တံကို ကြ်န္ေတာ္ဆြဲယူ၍ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ မၿပီးဆံုးေသးေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဆီမွ မ မ်က္ႏွာကို အားယူ၍ လႊဲေနသည္။ စကားေကာင္းေကာင္း မေၿပာႏိူင္ေသးေသာ မႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတာကို ကြ်န္ေတာ္ အနီးကပ္ ၿမင္ေနရသည္။

ၿပတင္း၀မွ အလင္းေရာင္သည္ တရိပ္ရိပ္ ေမွာင္ရီလာ၏။ မ်က္လံုးေတြ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ မွိတ္မွိတ္သြား၏။ ရိႈက္ငင္ပိန္ပါးသည္႔ မ၏ ခႏၶာကိုယ္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ေပြ႕ခ်ီ၍ ေမြ႕ရာေပၚကို ဖြဖြေလး ခ်လိုက္သည္။

“ေမာင္…”

ေခါင္းႏွင္႔ ေခါင္းအံုးအထိလိုက္တြင္ တစ္ခါမွ မေခၚခဲ႔ဖူးေသာ မ၏ ေခၚသံက ကြ်န္ေတာ္႕ႏွလံုးသားထဲထိ တိုး၀င္သြားသည္။

“ဒီညဟာ မ အတြက္ ေနာက္ဆံုးည ၿဖစ္ခ်င္ ၿဖစ္သြားႏိူင္တယ္။”

အခန္းထဲတြင္ အလင္းတစ္၀က္ အေမွာင္တစ္၀က္ ေရာယွက္ေနသည္။

“ခုတင္ေအာက္က သံေသတၱာထဲမွာ မ သိပ္ၿမင္ခ်င္တဲ႔ အေရာင္ တစ္ေရာင္ရွိတယ္္။” ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းငံု႕၍ သံေသတၱာကို ဆြဲယူ ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႕ ေယာဂီေရာင္ အကၤ်ီ၊ ေယာဂီေရာင္ ထဘီႏွင္႔ ေယာဂီေရာင္ တဘက္တစ္ထည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ၾကည္႔စမ္း.. ေမေမ ေပးခဲ႔တဲ႔ ၀တ္စံုကို မ ၀တ္ၾကည္႔ဖို႔ ေမ႔ေနတာ ဘယ္ႏွႏွစ္မ်ား ရွိသြားၿပီလဲ” ကြ်န္ေတာ္ ၿပန္မေၿဖႏိူင္သလို မ ဆက္မေၿပာႏိူင္ေတာ႔ပါ။

ၿပတင္း၀တြင္ တစ္ၿခမ္းပဲ႕ေနေသာ လတစ္စင္း ဆိုက္ေရာက္လာသည္။ ထိုးဆင္းလာေသာ လေရာင္ သဲ႕သဲ႕ေလးထဲတြင္ လဲေလ်ာင္ေနေသာ မႏွင္႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အရိပ္မ်ားသည္ အလွဆံုး ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ၿဖစ္ေန၏။

ထိုညက မ အနားမွာ ကြ်န္ေတာ္ အမွတ္တမဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး ကြ်န္ေတာ္႔ အနားမွာ မ အသက္တမဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ႕သည္။

ခုိင္ထူးသစ္

ၿမားနတ္ေမာင္မဂၢဇင္း ၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ

* * * * * * * * * * * * * 

14.12.11

သခင္ေဖေဌး ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးသည္ မိုးေပၚမွ က်လာမည္မဟုတ္...။


ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္း ၊ အမွတ္ ၄၃ ၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၀၁၁ ၊ စာမ်က္ႏွာ ၇၉ - ၈၁ မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။
ပိေတာက္ပြင့္သစ္ မဂၢဇင္းကို 
အလြယ္တကူ မဖတ္ရႈႏိုင္မည့္သူမ်ား ဖတ္ႏိုင္ေစရန္ ရည္ရြယ္ပါသည္။





***********

9.12.11

ေစာသက္လင္း ၊ ခဲစာလံုးျဖင့္ စာစီျခင္း ၊ ၂ ။

ျမန္မာစာလံုးမ်ား၏ ပံုစံ (Font) မွာလည္း ေခတ္ကာလအလိုက္ ေျပာင္းလဲလာသည္ကို ဥပမာ ၃ ခုျဖင့္ ေဖာ္ျပလိုပါသည္။

ဥပမာ - ၁ ၊ ၂၁-၁၀-၁၉၃၉ ေန႔ထုတ္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ စာေစာင္မွာ အသံုးျပဳခဲ့သည့္ စာလံုးပံုစံ (Font)

ဥပမာ - ၂ ၊ ၂-၈-၁၉၇၁ ေန႔ထုတ္ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာတြင္ အသံုးျပဳခဲ့သည့္ စာလံုး (Font)

 
ဥပမာ ၃ ၊ ဟိန္းလတ္ ၊ သိစိတ္စီေၾကာင္း ျဖစ္တည္မႈသစ္ ပဥၥလက္ သရုပ္မွန္ ႏွင့္ စာေပအႏုပညာေရးရာ စာအုပ္၏ ၁၉၉၄ ဇြန္လပံုႏွိပ္ျခင္းတြင္ အသံုးျပဳခဲ့သည့္ ျမန္မာစာလံုး (Font)

အထက္ပါ ၁၉၃၉၊ ၁၉၇၁၊ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ ျမန္မာစာလံုးမ်ားကို ေဖာ္ျပထားသည့္ ဥပမာ ၃ ခုတြင္ ဥပမာ ၁ မွ ေနျပည္ေတာ္ပါတ  ီ (စာေၾကာင္း ၇)၊ ဥပမာ ၂ မွ ဇ  ီးကုန္း (စာေၾကာင္း ၃ ၊ ၇) ႏွင့္ ဥပမာ ၃ မွ ဂ်  ိမ္းစ္ဂၽြဳ  ိက္ စကားလံုးမ်ားအေၾကာင္း ေျပာလိုပါသည္။

ယခုအခါ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ စာစီလွ်င္ အထက္ပါစာလံုးမ်ားကို အလြယ္တကူ ရိုက္ႏိုင္ပါသည္။ ခဲစာလံုးအသံုးျပဳသည့္ ကာလမ်ားကမူ တခါတရံ စာလံုးမ်ားကို အလြယ္တကူ ရွာေဖြမေတြ႔သည့္ အခ်ိန္မ်ား ရွိသည္။ ျမန္မာစာလံုးမ်ားတြင္ အသံုးနည္းသည့္ စာလံုး၊ အသံုးမ်ားသည့္ စာလံုးဟူ၍ရွိသည္။ အသံုးမ်ားသည့္ စာလံုးမ်ားအတြက္ စာခြက္မ်ားရွိသျဖင့္ အလြယ္တကူ ရွာေဖြႏိုင္ပါသည္။ အသံုးနည္းသည့္စာလံုးမ်ား၊ ပါဠိစာလံုးမ်ားမွာမူ အပိုစာခြက္မ်ားတြင္ တကူးတက ရွာရသျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ပါသည္။ စာစီသမားမ်ား၏ လခကို စီျပီးသည့္ စာမ်က္ႏွာအလိုက္ ပုတ္ျပတ္ေပးသည့္အခါ စာစီသမားမ်ားက ျမန္ျမန္ျပီးလုိသျဖင့္ အသံုးနည္းသည့္ စာလံုးမ်ားကို တကူးတက မရွာေတာ့ဘဲ ျပီးစလြယ္လုပ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ (ကၽြန္ေတာ္လည္း လုပ္ခဲ့ပါသည္)

(ပါတီ) ကို ကြန္ျပဴတာႏွင့္ စီလွ်င္ (ပ+ ါ + တ +  ီ) ဟု စီရပါမည္။ ခဲစာလံုးႏွင့္စီလွ်င္ (ပ +  ါ + တီ = ပ +  ါ ခဲစာလံုးႏွင့္ တီ စာလံုး) ၃ လံုးကို ေပါင္းစီရပါသည္။ (ဥပမာ - ခို ကိုစီလွ်င္ ခို စာလံုးကိုသာ စီရပါသည္။ ကြန္ျပဴတာကဲ့သို႔ (ခ +  ိ +  ု = ခို) စီလို႔ မရပါ။ ထိုကဲ့သို႔ စာလံုးမ်ား မရွိပါ။

(တီ) စာလံုးကို အလြယ္မရေတာ့လွ်င္ စာစီသမားက (ပါ + တ +  ီ = ပါတ  ီ ) ဟု စီလိုက္ပါသည္။ ထို႔အတူ ခဲစာလံုး (ဇီ + း + ကု + န္ + း) ဟု စီရမည့္အစား (ဇ +  ီ + း + ကု + န္ + း = ဇ  ီးကုန္း) ၊ ခဲစာလံုး (ဂ်ိ + မ္ + း + ဂၽြိ + ဳ + က္) ဟု စီရမည့္ အစား (ဂ် +  ိ + မ္ + း + ဂၽြ +  ိ + ဳ + က္ = ဂ်  ိမ္းစ္ဂၽြဳ  ိက္) ဟု အလြယ္တကူ ရရာ စာလံုးသံုး၍ စာစီၾကပါသည္။

ျမန္မာခဲစာလံုးမ်ား (ဓါတ္ပံု - ေစာသက္လင္း)

၂။ ခဲစာလံုး စီရာတြင္ အသံုးျပဳရသည့္ စတစ္ (Compositing Stick)

  
စာခြက္ (Sort case) ၊ စာစီစတစ္ (Compositing stick) ၊ ခဲစာလံုးမ်ား (Metal sort) ႏွင့္ စီထားသည့္ စာ ၄ ေၾကာင္း

(Stick ထဲတြင္ စီထားသည့္စာ  -  The quick brown fox jumps over the lazy dog and feels as if he were in the seventh heaven of typography together with Hermann Zapf, the most famous artist of the)

Compositing Stick - ျမန္မာခဲစာလံုးစာစီေလာကမွာလည္း စတစ္ ဟုသာ ေခၚၾကပါသည္။ ဒန္စတစ္၊ ေၾကးစတစ္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသည္။ (ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒန္စတစ္ကို အေလးခ်ိ္န္ေပါ့သျဖင့္ ပိုႏွစ္သက္ပါသည္။) စာစီေနသည့္ တခ်ိန္လံုး ဘယ္လက္ႏွင့္ ကိုင္ေျမွာက္ထားရသျဖင့္ ေပါ့သည့္ စတစ္ကို ပိုၾကိဳက္ၾကပါသည္။ ၀ါက် အတို အရွည္ေပၚမူတည္ စတစ္အက်ယ္ကို အတိုးအေလ်ာ့ ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္။ သတင္းစာ ေကာ္လံရွိ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္း၏ အက်ယ္ႏွင့္ ဝတၳဳစာအုပ္ရွိ စာေၾကာင္း၏ အက်ယ္ မတူညီႏိုင္ပါ။ စာစီသမားမ်ားက စတစ္ အက်ယ္ ဘယ္ေလာက္ထားရမည္ကုိ နားလည္ထားရပါသည္။

စတစ္၏ အေရးၾကီးသည့္ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုမွာ အတြင္းမ်က္ႏွာျပင္သည္ က်င္တြယ္က်ရမည္။ သို႔မွသာ စာေၾကာင္းမ်ား အက်ယ္ညီေနမည္ျဖစ္သည္။ အထက္ပါပံုတြင္ စတစ္အတြင္း စာေၾကာင္း ၄ ေၾကာင္း စီထားပါသည္။ ၄ ေၾကာင္းစလံုး၏ အက်ယ္သည္ ညီေနရမည္ျဖစ္သည္။ အက်ယ္မညီဘဲ ျဖစ္ေနပါက ပံုႏွိပ္စက္ေပၚ တင္ရိုက္သည့္အခါ တိုေနသည့္ စာေၾကာင္းမွ ခဲစာလံုးမ်ား ထြက္လာျပီး စာေဖာင္တစ္ခုလံုး ျပိဳက်သြားတတ္သည္။ ပံုႏွိပ္စက္သမားႏွင့္ စာစီသမားတို႔ အေၾကာက္ဆံုးမွာ စက္ေပၚတင္ထားသည့္ စာေဖာင္ျပိဳက်ျခင္းျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စာေၾကာင္းမ်ား ညီေနျခင္းသည္ စာစီရာတြင္ အေရးၾကီးသည့္ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္သည္။

Adjustable metal Compositing Stick

Fixed Wooden Compositing Stick



၃။ စာခြက္မ်ား ၊ စာခြက္ဇယားႏွင့္ စာခံု (Sort case)



စာခြက္မ်ား။ ။ သစ္သားျဖင့္ အကန္႔ေလးမ်ား ျပဳလုပ္ထားျပီး၊ ထိုအကန္႔အတြင္း သက္ဆိုင္ရာ မ်ိဳးတူ စာလံုးမ်ား ထည့္ထားရန္ ျဖစ္သည္။ အသံုးမ်ားသည့္ စာလံုးမ်ားကို စာခြက္ၾကီးမ်ား၊  အသံုးနည္း စာလံုးမ်ားကို စာခြက္ငယ္မ်ားမွာ ထည့္သည္။ 

အဂၤလိပ္ စာခြက္ဇယား

ျမန္မာစာခြက္ဇယား

စာခြက္ဇယား ။ ။ စာခံုရွိ စာခြက္မ်ားအတြင္း စာလံုးမ်ား ထည့္ထားရမည့္ ပံုစံျဖစ္သည္။ စာစီသမားသည္ စာခြက္ဇယားကုိ အလြတ္ရေနရပါမည္။ သို႔မွသာ စာစီရာတြင္ ျမန္ဆန္မည္။ (ျမန္မာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာခြက္ဇယားမွာ တေနရာႏွင့္ တေနရာ အနည္းငယ္ ကြဲျပားေနပါသည္။)

စာစီခံု (Sort Case)

အဂၤလိပ္ စာလံုးမ်ားအတြက္ စာစီခံု (ျမန္မာ စာစီခံုမွာလည္း ဤခံုကဲ့သို႔ သေဘာတရား အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာစာခြက္ခံုက စာခြက္ပိုမ်ားျပီး ခံုအရြယ္လည္း ပိုၾကီးပါသည္။)

စာခံုကို အေပၚပိုင္း (Upper case)၊ ေအာက္ပိုင္း (Lower case) ႏွင့္ ေအာက္အဆင့္မ်ား (Tray cases) ဟူ၍ ၃ ပိုင္း ခြဲႏိုင္သည္။

ျမန္မာစာခြက္ အေပၚပိုင္း ။  ။ ခ်ိ၊ ခို၊ ခ်ီ၊ ခဲ့၊ ခံု၊ ခု၊ ခံ စသည့္စာလံုးမ်ားကို ထားပါသည္။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ အသံုးနည္းေသာ စာလံုးမ်ား ျဖစ္သည္။ အသံုးနည္းေသာ စာလံုးမ်ားကို စာစီသူ၏ လက္ႏွင့္ အေ၀းဆံုးမွာ ထားျခင္းျဖင့္ စာစီသည့္အခါ စာလံုးမ်ားကို လွမ္းျပီး ႏိႈက္ယူရသည့္ အခ်ိန္သက္သာပါသည္။ စာလံုးႏိႈက္ယူခ်ိန္သည္ စာလံုးနည္းလွ်င္ မသိသာေသာ္လည္း စာလံုး ေထာင္ခ်ီစီရသည့္အခါတြင္ သိသာပါသည္။

စာစီခြက္ ေအာက္ပိုင္း ။   ။ စာစီသူႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္သည့္ စာခြက္မ်ားမွာ အသံုးအမ်ားဆံုး စာလံုးမ်ားကို ထားပါသည္။ စာခ်ဲတံုး (spacer) မ်ားကိုလည္း ေအာက္စာခြက္မွာပင္ ထားသည္။

ေအာက္အဆင့္ စာခံုမ်ား ။  ။ အေပၚစာခံု ႏွင့္ ေအာက္စာခံုတို႔တြင္ ထည့္စရာ ေနရာ မက်န္ေတာ့သည့္ စာလံုးမ်ား၊ ေခါင္းစီးမ်ားတြင္ အသံုးျပဳသည့္ ပိြဳင့္ဆိုဒ္ၾကီး စာလံုးမ်ား၊ အသံုးနည္းသည့္စာလံုးမ်ားႏွင့္ ပါဠိစာမ်ားကို ထားပါသည္။ စာစီသမားမ်ားတြင္ စာလံုး၀ွက္သည့္ အက်င့္ရွိသည္။ ရွားပါးျပီး အသံုးမ်ားသည့္ စာလံုးမ်ားကို တျခားသူမ်ား မျမင္ေအာင္ ၀ွက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ၀ွက္ထားသည့္ စာမ်ားကို ေအာင္အဆင့္မ်ားတြင္ ထားတတ္သည္။ သူမ်ား ၀ွက္ထားသည့္ ရွားပါးစာလံုးကို ခိုးယူျပီး သံုးသည္မွာလည္း စာစီသမားတို႔၏ အက်င့္ပင္ျဖစ္သည္။

ခဲစာလံုးမ်ားသည္ အသံုးျပဳသည့္ ကာလအေပၚမူတည္၍ မ်က္ႏွာျပင္မ်ား ပဲ့ျခင္း၊ အထူနိမ့္ေနျခင္း စသည့္ အျပစ္အနာအဆာမ်ား ေပၚလာတတ္သည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ စာခံုမ်ားရွိ ခဲစာလံုးမ်ား အသစ္လဲလွယ္ျခင္းကို စာလဲသည္ဟု ေခၚၾကသည္။ စာလံုးမ်ားကို အသစ္လဲလွ်င္ စာေဟာင္းမ်ားကို စံုလိုက္လဲမွ အဆင္ေျပပါသည္။ အေဟာင္းကို အကုန္စြန္႔၊ အသစ္ကို အကုန္သံုး၊ အေဟာင္းအသစ္ ေရာမသံုးၾကပါ။ စာခံုအတြင္း စာလံုးအသစ္ အေဟာင္းမ်ား ေရာေနျပီး၊ ထိုေရာရာျဖင့္ ပံုႏွိပ္လွ်င္ စာသားမ်ားသည္ လွပမေနပဲ မည္းသည့္စာလံုးကမည္း၊ ေကာင္းသည့္စာလံုးက ေကာင္းျဖင့္ လြန္စြာ အရုပ္ဆိုးသည့္ ပံုႏွိပ္စာမ်ား ျဖစ္ေနတတ္သည္။

(ဖဆပလေခတ္က ပံုႏွိပ္တိုက္အခ်ိဳ႕ကို လူအင္အားျဖင့္ ၀င္ေရာက္ကာ စာခံုမ်ားကို ေမွာက္ပစ္ျခင္း၊ ပံုႏွိပ္စက္ေမာင္းတံမ်ားကို ရိုက္ခ်ိဳးၾကျခင္းသည္ ထင္ရွားသည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ စာခံုမ်ားကို ေမွာက္ပစ္လွ်င္ ခဲစာလံုးမ်ား ျပန္႔က်ဲေရာေထြးသြားျပီး၊ စာခြက္အတြင္း ျပန္လည္သန္႔စင္ ထည့္သြင္းရသည္မွာ ခက္ခဲေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။ စာခံုတခံု ေမွာက္လွ်င္ပင္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေအာင္ ျပန္လည္ သန္႔စင္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဂ်ာနယ္တိုက္၊ သတင္းစာတိုက္တို႔၏ စာခံုမ်ားကိုသာ ျပန္လည္ သန္႔စင္ရလွ်င္ လခ်ီ ၾကာျမင့္ႏိုင္သည္။)

၁၉၃၀ ခုႏွစ္က လန္ဒန္ျမိဳ႕ရွိ ပံုႏွိပ္တိုက္တစ္ခုမွ စာစီဆရာမ်ားႏွင့္ စာခံုမ်ား။



ေအာက္အဆင့္ စာဗန္းမ်ား

အသံုးနည္းသည့္ စာလံုးမ်ားကို ထည့္ထားသည့္ ေအာက္ဆင့္စာဗန္းတစ္ခု



၄။ စာစီျခင္း (Hand Compositing) ႏွင့္ စာပစ္ျခင္း။


Demonstrating the use of a composing stick in front of upper and lower type cases at the International Printing Museum in Carson, CA. (ကေလးငယ္ကို စာစီနည္း ျပသေနသည့္ ျပတိုက္၀န္ထမ္းတစ္ဦး)


စတစ္၏ ညာဘက္မွ စာ စစီထားပံု

ခဲစာလံုး စာစီျခင္း ။     ။ ပံုတြင္ ျမင္ရသည့္အတိုင္း စာစီဆရာသည္ ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ စာစီစတစ္ကို ကိုင္ထားျပီး လိုအပ္သည့္ စာလံုးမ်ားကို ညာလက္ျဖင့္ စာခြက္မ်ားထဲမွ ႏိႈက္ယူကာ စာေၾကာင္းအလိုက္ စီရပါသည္။ စတစ္၏ ညာဘက္မွ တစ္လံုးခ်င္း စစီရသည္။ သို႔မွသာ ဘယ္ဘက္မွစသည့္ ပံုႏွိပ္စာျဖစ္မည္။ စာစီသမားသည္ စာခြက္မ်ားကို အလြတ္ရေနရမည္။ စာစီလုပ္သက္ရင့္လာလွ်င္ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္း ဖတ္ျပီးသည္ႏွင့္ ညာဘက္လက္က သက္ဆိုင္ရာ စာခြက္မ်ားကို ဆက္တိုက္လွမ္းျပီးသားျဖစ္သည္။ ကြန္ျပဴတာျဖင့္ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာစာမ်ားကို ရိုက္ရာ၌ လက္ေခ်ာင္းမ်ားက ကီးဘုတ္မွာ အလုိလို ေျပးေနသလိုျဖစ္သည္။ ကိုယ္လိုခ်င္သည့္ စာလံုး ဘယ္ေနရာမွာရွိသည္ ဆိုတာကို လူက စဥ္းစားေနဖို႔မလို၊ လက္က အလိုလို သိျပီးျဖစ္သည္။

မင္းသခၤ၏ ပုဏ္ဏားဘကြန္း ဝတၳဳထဲမွာ ထမင္းမငတ္သည့္ ဂါထာအျဖစ္ ရြတ္ဆိုသည့္ ခ်ိ၊ ခို၊ ခ်ီ၊ ခဲ့၊ ခံု၊ ခု၊ ခံ မွာ စာစီဇယားကို က်က္မွတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ (ကၽြန္ေတာ့္ကို စာစီသင္ေပးသည့္ဆရာကေတာ့ ဇယားကို မွတ္မိေစရန္ စာခြက္မ်ားကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ခိုင္းပါသည္။ ဥပမာ - ခ်ိ ခြက္အတြင္း ေရာက္ေနသည့္ အျခားစာလံုးမ်ားကို ဖယ္ရွားေပးျခင္းျဖစ္သည္။)

စတစ္အတြင္း အမ်ားဆံုး စာေၾကာင္း ၅ ေၾကာင္းသာ စီႏိုင္ပါသည္။ စတစ္အတြင္း စာေၾကာင္းမ်ား ျပည့္သြားလွ်င္ သံေပတံျဖင့္ မျပီး စာဗန္းေပၚသို႔ ခ်ထားရသည္။ သို႔ျဖင့္ ၅ ေၾကာင္းစီလိုက္၊ စာဗန္းေပၚခ်လိုက္ျဖင့္ စာတစ္မ်က္ႏွာ ျပည့္ေအာင္ စီရသည္။ စာတစ္မ်က္ႏွာရလွ်င္ မျပိဳေအာင္ ထားရျပီး ေနာက္တစ္မ်က္ႏွာ ထပ္စီရသည္။

ရရွိလာသည့္ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို စာျပင္ဆရာမ်ားက စာမ်က္ႏွာ အလိုက္ ဒမ္ဘီခ်ရသည္။ စာမ်က္ႏွာအစီအစဥ္အလိုက္ ပံုႏွိပ္ႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ အေတြ႔အၾကံဳလိုသည့္ ပညာျဖစ္သည္။ ခဲစာလံုး ပံုႏွိပ္ေခတ္သာမက ယခုေခတ္ ေအာ့ဖ္ဆက္မ်ားမွာပင္ စက္တင္ပံုႏွိပ္ရန္ ဒမ္ဘီခ်ရသည္။ ဒမ္ဘီခ်မွားလွ်င္ ရိုက္လိုက္သည့္ စာရြက္မ်ား အစီအစဥ္တိုင္း မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ထြက္လာသည့္ စာအုပ္မွာ လြန္စြာ အရုပ္ဆိုးပါသည္။

ဒမ္ဘီခ်ျပီးလွ်င္ ဆိုင္ရာ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို သံေဘာင္ (Chase) အတြင္း ေနရာခ်ျပီး စာေဖာင္ဖြဲ႔ရသည္။ စာေဖာင္ဖြဲ႔ျခင္းမွာ တစ္လံုးခ်င္းစီ စီထားသည့္ စာလံုးမ်ားကို မျပိဳမက်ဘဲ ပံုႏွိပ္စက္ေပၚ လိုသလို အေနအထားျဖင့္ တင္ႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ စာေဖာင္ဖြဲ႔သည့္ စားပြဲသည္ မ်က္ႏွာျပင္ ညီညာေနရမည္။ စာေဖာင္ဖြဲ႔သူသည္လည္း အေတြ႔အၾကံဳရွိဖို႔လိုသည္။ စာေဖာင္ကို မတင္းလြန္း မေလ်ာ့လြန္း ၾကပ္ႏိုင္ဖို႔လိုသည္။ သို႔မွသာ စက္ေပၚမွ စာေဖာင္သည္ ျမဲမည္။ စာေဖာင္ဖြဲ႔ျပီးလွ်င္ေတာ့ စာစီျခင္းလုပ္ငန္း ျပီးျပီဟု ဆိုႏိုင္သည္။ စက္ေပၚတင္ျပီး ပံုႏွိပ္ရန္သာ လိုသည္။

စာပစ္ျခင္း ။  ။ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း ျပီးစီးသြားလွ်င္ စာေဖာင္ကို စက္ေပၚမွ စားပြဲေပၚ ျပန္ခ်ရသည္။ မွင္မ်ားညစ္ေပေနသည့္ ခဲစာလံုးမ်က္ႏွာျပင္မ်ားကို ေရနံဆီျဖင့္ ေဆးျပီး ျဖဴေဖြးေနေအာင္ သန္႔စင္ရသည္။ ထို႔ေနာက္ စာဗန္းမ်ားေပၚ ျပန္တင္ရသည္။ ထိုစာဗန္းထဲမွ ခဲစာလံုးမ်ားကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အသံုးျပဳရန္အတြက္ စာခံုရွိ စာခြက္မ်ား အတြင္းသို႔ စာစီသမားက ျပန္ထည့္ေပးရသည္။ ထို႔သို႔ စာခြက္အတြင္း စာလံုးျပန္ထည့္ျခင္းကို စာပစ္သည္ ဟု ေခၚသည္။ စာစီသမားမ်ား အပ်င္းဆံုး အလုပ္လည္းျဖစ္သည္။

စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကြန္ျပဴတာျဖင့္ စာစီမည္ဆိုလွ်င္ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ျပန္ဖ်က္စရာ မလုိဘဲ သိမ္းဆည္းထားႏိုင္ပါသည္။ လိုသည့္ အခ်ိန္တြင္ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လည္ အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္ႏိုင္သည္။ ခဲစာလံုးစာစီသည့္ ေခတ္ကမူ ထိုကဲ့သို႔ ေကာင္းမြန္သည့္ အခြင့္အေရးကို မရႏိုင္ပါ။ ခဲစာလံုး စာမ်က္ႏွာမ်ားကိုလည္း သိမ္းမထားႏိုင္ပါ။ ပံုႏွိပ္ျပီးသည္ႏွင့္ စီထားသည့္ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ဖ်က္ပစ္ရျပီး စာလံုးမ်ားကို စာခြက္မ်ားထဲ ျပန္ထည့္ရသည္။ စာပစ္ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ယခင္ေခတ္က စာအုပ္မ်ားကို စက္တင္ပံုႏွိပ္ျပီး ျဖန္႔ခ်ိသည့္အခါ၊ ခ်က္ခ်င္းေရာင္းကုန္သြားသည့္ စာအုပ္မ်ားကို ခ်က္ခ်င္း ထပ္ထုတ္လိုလ်င္ စာစီျခင္းကို အစမွ ျပန္လုပ္ရသည္။ အခ်ိန္ၾကသည္။ ပထမအၾကိမ္ ထုတ္ႏွင့္ ဒုတိယအၾကိမ္ ထုတ္ စာမ်က္ႏွာမ်ားလည္း အနည္းငယ္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သည္။ စာအုပ္မူပိုင္ရွင္က သူ႕စာအုပ္ကို ထပ္ထုတ္မထုတ္ သိႏိုင္သည္။ ယခုေခတ္တြင္မူ ယခင္စာမ်က္ႏွာကိုပင္ ကြန္ျပဴတာမွာ သိမ္းဆည္းထားသျဖင့္ စာအုပ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ထပ္ထုတ္ေသာ္လည္း အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ စာအုပ္မူပိုင္ရွင္က သူ႔စာအုပ္ကို ထပ္ထုတ္ထားမွန္း သိႏိုင္ဖို႔ခက္သည္။

စာပစ္ျခင္းမွာလည္း စိတ္ရွည္ကၽြမ္းက်င္ဖို႔လိုသည္။ စာပစ္ျပီး ျပီးေရာဆိုကာ သက္ဆိုင္ရာခြက္အတြင္း မထည့္ႏိုင္ပါက စာခြက္မသန္႔ ျဖစ္သြားသည္။ ခို စာလံုးကို ခို ခြက္ထဲ မထည့္ပဲ တျခားထဲ ထည့္မိပါက ေနာင္ စာစီသည့္အခါ ခို စာလံုးကို ရွာဖို႔ခက္သြားသည္။

စာစီသမားတစ္ေယာက္ စာပစ္ေနသည္ကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ သူ၏ လုပ္သက္ကို ခန္႔မွန္းႏိုင္သည္။ စာလံုးကို ညာလက္ျဖင့္ ကိုင္၊ စာခြက္ရွိရာ လက္လွမ္းျပီး ထည့္ေနစရာမလိုဘဲ၊ စာလံုးကို စာခြက္ထဲသို႔ အေ၀းမွ အတိအက် ပစ္ထည့္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ပစ္ထည့္လွ်င္ အလုပ္ ျမန္ျမန္ျပီးသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဗိုလ္တေထာင္ရွိ ျမန္မာ့မီးရထား လက္မွတ္ျပားမ်ားကို ပံုႏွိပ္သည့္ တိုက္သုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးသည္။ ထိုကဲ့သို႔ စာခြက္ထဲ အတိအက် ပစ္ႏိုင္သည့္ စာစီဆရာ ၃ - ၄ ဦးခန္႔ ထိုတိုက္တြင္ရွိသည္။

စတစ္အတြင္း စီထားသည့္ စာေၾကာင္းမ်ားကို စာဗန္းေပၚ ခ်ေနသည့္ ပံုျဖစ္ပါသည္။ (ဗန္းေပၚ အခ်မမတတ္လွ်င္ စာလံုးမ်ား ဖြာျပီး လႊင့္က်သြားႏိုင္သည္။)

 သစ္သားစာဗန္း (wooden galley) ႏွင့္ လဲျပိဳက်ေနသည့္ စီထားသည့္ စာလံုးမ်ား (စာေၾကာင္းမ်ားၾကားတြင္ ဂ်ပ္ျပားေလး ညွပ္ထားသည္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။)


ပံုႏွိပ္စက္ေပၚတင္ရန္ စာေဖာင္မ်ားကို ျပင္ဆင္ေနသည့္ပံု ျဖစ္ပါသည္။ စာေဖာင္ျပင္မည့္ စားပြဲသည္ မ်က္ႏွာျပင္ ညီေနရမည္။ ခဲစာလံုးမ်က္ႏွာျပင္ကိုလည္း ညီညာေနေစရန္ ပံုထဲတြင္ပါသည့္အတိုင္း သစ္သားတံုးခံျပီး သစ္သားတူျဖင့္ အသာထုျပီး ညွိေပးရသည္။


သစ္သားတူ (wooden mallet)


ပံုႏွိပ္စက္ေပၚတင္ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနသည့္ စာေဖာင္တစ္ခု (Chase) (စာေဖာင္ အၾကီးအေသးသည္ ပံုႏွိပ္စက္ႏွင့္ ဆိုင္ပါသည္။ စက္ေသးလွ်င္ စာေဖာင္လည္း ေသးသည္။



၅။ အပိုစာခံုမ်ား၊ စာဗန္းႏွင့္ စာေဖာင္  (စာဗန္း - Galley ၊ စာေဖာင္ Chase)

ပံုႏွိပ္တိုက္မ်ား၊ သတင္းစာတိုက္မ်ားသည္ လုပ္ငန္းမ်ားလွ်င္ မ်ားသေလာက္ စာခံုအပိုမ်ား ထားရသည္။ သို႔မွသာ စာလံုးမျပတ္ဘဲ ဆက္တိုက္ ပံုႏွိပ္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ စာစီေနရင္း စာလံုးကုန္သြားလွ်င္ ပံုႏွိပ္စက္ေပၚမွ စာလံုးမ်ား ျပန္အခ်ကို ေစာင့္ေနရျပီး လုပ္ငန္း မတြင္ျဖစ္တတ္သည္။

သစ္သားစာဗန္း၊ သံစာဗန္းဟူ၍ အသံုးမ်ားၾကသည္။ စာဗန္းမ်ား၏ မ်က္ႏွာျပင္သည္ ညီညာရမည္။ စာေဖာင္မ်ားမွာလည္း စက္အမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္၍ အရြယ္အစား အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသည္။ တစ္ခန္းေဖာင္၊ ၂ ခန္းေဖာင္ႏွင့္ ၄ ခန္းေဖာင္ဟူ၍ အသံုးမ်ားသည္။

ေျခနင္းပံုႏွိပ္စက္ ။   ။ ေျခနင္း ပံုႏွိပ္စက္ငယ္မ်ား အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပလိုပါသည္။ ေတာရြာမ်ားတြင္ ေျခနင္းျဖင့္ ေမာင္းေထာင္းသလို ေျခနင္းျဖင့္ စက္ရိုက္ရပါသည္။ စက္၏ေျခနင္းတံကို အထက္ေအာက္ တစ္ခါဖိလွ်င္ စက္ ၁ ခ်က္နင္းသည္ဟု ေခၚပါသည္။ စာရြက္တစ္ရြက္ ပံုႏွိပ္ျဖစ္ေစရန္ ၆ ခ်က္နင္းရသည့္စက္ႏွင့္ ၇ ခ်က္နင္းရသည့္စက္ဟူရွိပါသည္။ တစ္ခ်က္နင္း တစ္ရြက္ထြက္သည့္ ပံုႏွိပ္စက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေတြ႔ဖူးပါ။ ေျခနင္းစက္ျဖင့္ ပံုႏွိပ္ရသည္မွာ ပင္ပန္းေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။

ထာ၀ရ အနားယူသြားျပီျဖစ္သည့္ ျပည္တြင္းျဖစ္ ေျခနင္း ပံုႏွိပ္စက္ငယ္ တစ္ခု (မွင္လံုး ၃ လံုးပါသည့္ စက္)


၁ ခန္းစာေဖာင္
၂ ခန္းစာေဖာင္

၄ခန္းစာေဖာင္



အဂၤလန္ႏိုင္ငံ Bath Spa University ၊ အဂၤလိပ္စာေပ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသား ၊ သူမ်ား၏ စာစီ သင္တန္းခ်ိန္
(Dr Ian Gadd, right, with his third-year English literature class from Bath Spa University)


ဂိုေဒါင္ထဲမွ အဂၤါမစံုေတာ့သည့္ ျပည္တြင္းျဖစ္ ေျခနင္း ပံုႏွိပ္စက္ငယ္ (မွင္လံုး ၂ လံုး သံုးသည့္စက္)


အမႈိက္ဂိုေဒါင္ထဲက အဂၤလန္လုပ္ ေျခနင္း ပံုႏွိပ္စက္တစ္ခု (လွ်ပ္စစ္မီးလာလွ်င္ ေမာ္တာႏွင့္လည္း အသံုးျပဳႏိုင္သည္)


ေစာသက္လင္း

ရည္ညြန္းကိုးကား

၁။ ေမာင္သစ္လြင္ (လူထု) ၊ ကိုလိုနီေခတ္ တိုက္ပြဲ၀င္ သတင္းစာ ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ သတင္းစာသမိုင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ (၁၈၃၆ - ၁၉၄၈) ၊ စိန္ပန္းပြင့္ခ်ိန္ စာအုပ္တိုက္ (E Book မွ ယူပါသည္)

၂။ ေမာင္ထင္ ၊  ေယာမင္းၾကီး ဦးဖိုးလိႈင္ အတၳဳပၸတၱိ ႏွင့္ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္း (E Book မွ ယူပါသည္)



၅။ ဓါတ္ပံုမ်ားကို အင္တာနက္မွ ရယူပါသည္။

 * * * * * * * * * * * * *