28.2.11

ဂ်ပန္ စကားေျပာ သင္ၾကားေရးစာအုပ္တို႔၏ ဘိုးေအၾကီး။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္-ၾသဂုတ္လ


စာအုပ္မ်က္ႏွာဖံုး


စာအုပ္ေက်ာဖံုး


၁၃၀၄ ခု ၊ ဒုတိယ၀ါဆိုလ ။ ၁၉၄၂ ဇူလိုင္ - ၾသဂုတ္လ








* * * * * * * *

20.2.11

ေသလြန္ျပီးေနာက္ ၊ စန္းစန္းဦး။ Beyond Death By Kawabata

ေသလြန္ျပီးေနာက္

စန္းစန္းဦး။ Beyond Death By Kawabata


သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ - မ်ဳိးညြန္႔

အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းမငယ္တစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာေနၾကသည္။

မည္သည့္ဘက္ကပင္ ၾကည့္ၾကည့္ ထိုစံုတြဲကို ၾကည့္ရသည္မွာ တမ်ဳိးျဖစ္ေနသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အသက္မ်ားမွာ အႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ ကြာျခားပံုရသည္။ သို႔ေသာ္ ဤမွ် အသက္ ကြာျခား ေနျခင္းကို သူတို႔စိတ္ထဲ နည္းနည္းေလးမွ် ဂရုစိုက္ပံုမရ။သူတို႔သည္ ခ်စ္သူမ်ားကဲ့သို႔ ပူးကပ္စြာ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ အဘိုးအိုမွာ နားေလးေနသည္။ မိန္းမငယ္ ေျပာသမွ် မၾကားရသေလာက္ပင္။ မိန္းမငယ္သည္ အျဖဴေရာင္ ျမားငယ္ပံုေလးမ်ားပါသည့္ ခရမ္းေရာင္ ကီမိုႏိုကို ၀တ္ထားသည္။ ကီမိုႏိုေအာက္ပိုင္းမွာ အနီေရာင္သမ္းသည့္ မရမ္းေရာင္ ဟာကမာ က ဖံုးထားသည္။ သူမ၏ အက်ႌလက္မ်ားမွာ ရွည္လြန္းေနသည္။ အဘိုးအိုကေတာ့ လယ္ထဲသို႔ ေပါင္းႏႈတ္သြားမည့္ လယ္သူမ ၀တ္စံုမ်ဳိးကို ၀တ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္လုပ္ရာတြင္ ၀တ္ရသည့္ လက္အိတ္၊ ေျခအိတ္မ်ားကိုမူ ၀တ္မထား။ သူ၏ ခ်ည္ရွပ္အက်ႌႏွင့္ ေဘာင္းဘီမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ၀တ္စံုႏွင့္ တူေနသည္။ ေဘာင္းဘီမွာ သူ၏ အရိုးေငါေနေသာ ခါးပတ္လည္တြင္ ပြလြန္းေနသည္။ သူတို႔စံုတြဲ၏ ေရွ႕မလွမ္းမကမ္း ျမက္ခင္းေပၚတြင္ ခပ္ျမင့္ျမင့္ သံဆန္ခါ ျခံစည္းရိုးတစ္ခု ရွိေနသည္။ ထိုျခံစည္းရိုးမွာ သူတို႔ သြားရမည့္လမ္းကို ပိတ္ထားေသာ္လည္း သူတို႔ကို ၾကည့္ရသည္မွာ ၄င္းကို နည္းနည္းမွ် ဂရုျပဳမိဟန္မရွိ။ ေျခလွမ္းနည္းနည္းေလးမွ် မတြန္႔ဘဲ သူတို႔သည္ ျခံစည္းရိုးကို တည့္တည့္ျဖတ္၍ ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ သူတို႔ ေရြ႕သြားပံုမွာ ေလျပည္ေလး တစ္ခုလိုပင္။

အျခားတစ္ဖက္ကို ေရာက္သြားမွ မိန္းမငယ္က ျခံစည္းရိုးကို သတိျပဳမိသြားပံုရသည္။

"ရွင္" သူမက ေမးခြန္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနသည့္ မ်က္လံုးႏွင့္ အဘိုးအိုကို စိုက္ၾကည့္လ်က္ "ရွင္လည္း ဒီျခံစည္းရိုးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္ေနာ္၊ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ရွင္တာရို"

အဘိုးအိုက မၾကား။ သို႔ေသာ္ သံဆန္ကာကုိ ဆတ္ကနဲ ဆြဲကိုင္ျပီး စတင္ လႈပ္ယမ္းေတာ့သည္။ "ဒီ ေသာက္သံုးမက်တဲ့ဟာ၊ ဒီေသာက္သံုးမက်တဲ့ဟာ" အဘိုးအိုက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ဟစ္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ျခံစည္းရိုးကို အတင္းတြန္းေနသည္။ ျခံစည္းရိုးမွာ အံ့အားသင့္ဖြယ္ အေ၀းသို႔ ေရြ႕ထြက္သြားေတာ့သည္။ အဘိုးအိုမွာ ဒယီးဒယိုင္ ျဖစ္သြားျပီး ျခံစည္းရိုးကို လွမ္းဆြဲထားလိုက္သည္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ ေရွ႕သို႔ ငိုက္က်သြားသည္။

"သတိထား ရွင္တာရို၊ ရွင္ဘာျဖစ္သြားတာလဲ"

မိ္န္းမပ်ဳိက ေအာ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အဘိုးအို၏ ကိုယ္အေပၚပိုင္းကုိ အေနာက္မွ ထိန္းကိုင္ေပးရန္ ဖ်တ္ဆို ေျပး၀င္သြားသည္။ "ရျပီ၊ ရွင့္လက္ေတြကို ျခံစည္းရိုးက လႊတ္လိုက္လို႔ရျပီ" ထို႔ေနာက္ သူမက ဆက္ျပီး "ရွင္ဘယ္ေလာက္ ေပါ႔ပါးသြားလိုက္သလဲ"

ေနာက္ဆံုးတြင္ အဘိုးအိုမွာ ျပန္ျပီး မတ္မတ္ရပ္ႏိုင္သြားသည္။ သူ႔မွာ ေမာဟိုက္သြား၍ သူ႔ပခံုးမွာ နိမ့္လိုက္ ျမင့္လိုက္ႏွင့္။

"ေက်းဇူးပါပဲကြာ" အဘိုးအိုက ေျပာလိုက္ရင္း ေနာက္တစ္ဖန္ သံဆန္ခါကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ျပန္သည္။ သည္တစ္ခါတြင္ လက္တစ္ဖက္ႏွင့္ ဖြဖြကေလးသာ ကိုင္ေတာ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ နားေလးသူမ်ား၏ အက်င့္အတိုင္း စကားကုိ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ဆက္ေျပာေနသည္။

"ေနကုန္ေနခန္း ငါ ဒီျခံစည္းရိုးရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ ေဂါက္သီးေတြကို လိုက္ေကာက္ေပးဖူးတာေပါ့။ ဒါဟာ တစ္ဆယ့္ ခုႏွစ္ႏွစ္လံုးလံုး ငါ လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္ေပါ႔ကြာ"

"တစ္ဆယ့္ ခုႏွစ္ႏွစ္ထဲလား၊ ဒါက သိပ္အၾကာၾကီးမွ မဟုတ္တာ" မိန္းမငယ္က ဆိုသည္။

"သူတို႔က ေဂါက္သီးကို ရိုက္ခ်င္တဲ့ဘက္ ရိုက္ၾကတာ၊ ေဂါက္သီးေတြက သံဆန္ခါကို ၀င္ရိုက္မိတာနဲ႔ အသံတစ္သံ ထြက္လာေတာ့တာပဲ၊ ဒီအသံ ထြက္လာျပီဆိုရင္ ငါလည္း ေခါင္းကို ၀ပ္ထားလိုက္တာပဲ။ အဲဒီအသံေတြကို ရင္းႏွီးသြားတဲ့အထိ ဆိုပါေတာ့။ အဲဒီ အသံေတြေၾကာင့္ေပါ႔၊ ငါ႔နားေတြ ထိုင္းကုန္ခဲ့ရတာ၊ ဒီေသာက္သံုးမက်တဲ့ဟာ"

သံဆန္ခါ ျခံစည္းရိုးမွာ ေဂါက္သီးေကာက္သူမ်ားကို အကာအကြယ္ေပးရန္ လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ျခံစည္းရိုးေအာက္ေျခတြင္ ဘီးေလးလံုးမ်ားပါရွိသည့္အတြက္ ေဂါက္ရိုက္ေလ့က်င့္ကြင္းအတြင္း လိုသလို ေရႊ႕ယူႏိုင္သည္။ ေဂါက္ေလ့က်င့္ကြင္းျပင္ႏွင့္ ေဂါက္ရိုက္သည့္ ေနရာကို သစ္ပင္တန္းတစ္ခုက ျခားထားသည္။ သစ္ပင္မ်ားမွာ ထိုေနရာတြင္ သဘာ၀အတိုင္း ေပါက္ေနခဲ့သည့္အတြက္ သစ္ပင္တန္းမွာ မညီမညာျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ရိွေသာ ေတာတန္းၾကီးကို ေဂါက္ေလ့က်င့္ကြင္း အျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့စဥ္က ထုိသစ္ပင္မ်ားကို ခ်န္ထားခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

အဘိုးအိုႏွင့္ မိန္းမငယ္မွာ ထိုျခံစည္းရိုးအနားမွ ခြာ၍ ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကသည္။

"ရွင္ ဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လႈိင္းပုတ္သံေတြ ၾကားမွာေပါ႔" မိန္းမငယ္က ေျပာလိုက္သည္။ သူမ ေျပာတာကို အဘိုးအို အေသအခ်ာ ၾကားေစရန္ သူမ ပါးစပ္ကုိ အဘိုးအို၏ နားအနားကပ္၍ ထပ္ကာ ေျပာလိုက္ျပန္သည္။

"ရွင္ ဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လႈိင္းပုတ္သံေတြကို ၾကားမွာေပါ႔"

"ဘာေျပာတယ္" အဘိုးအိုက ေျပာရင္း သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားကို မိွတ္လိုက္သည္။ "မီဆာကို၊ မင္းရွဴထုတ္လိုက္တဲ့ ေလကေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာ ဟိုတုန္းကလိုပါပဲလား"

"ရွင္ ဒီလို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လႈိင္းပုတ္သံေတြ မၾကားရဘူးလား"

"လိႈင္းေတြ - လိႈင္းေတြလို႔ မင္းေျပာလိုက္သလား၊ ျပီးေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္၊ ဟုတ္လား၊ မင္းကိုယ္တိုင္ ဒီလိႈင္းေတြထဲမွာ နစ္ေသခဲ့ျပီးမွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ဒီလိႈင္းေတြက မင္းအတြက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းမွာတဲ့လဲ"

"အို သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မေလ ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ့္ငါးႏွစ္ၾကာျပီးမွ ကၽြန္မအိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ရွင္လည္း အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေနတာ ေတြ႔ရျပီ။ အားလံုး အိပ္မက္လိုပါပဲလား" သူမ ေျပာလိုက္ေသာ စကားကုိ အဘိုးအိုက မၾကားႏိုင္။ သို႔ေသာ္ သူမက ဆက္ေျပာေနသည္။

"ကၽြန္မ ကိုယ့္ဘာသာ ပင္လယ္ထဲ ခုန္္္ခ်ခဲ့တာဟာ ကၽြန္မအတြက္ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ကၽြန္မ ရွင့္ကို အျမဲတမ္း ခ်စ္ေနႏိုင္ခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ အျမဲတမ္းပဲ ခ်စ္ႏိုင္ဦးမွာ။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္မေသတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ရွင့္ကို ခ်စ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေတြအျပင္ ကၽြန္မ မွတ္ထားတာေတြ၊ မွတ္မိေနခဲ့တာေတြ အားလံုးဟာ အသက္ တစ္ဆယ့္ ခုႏွစ္ႏွစ္မွာ အဆံုးသတ္ခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ေတာ့ ရွင္ဟာ အျမဲတမ္းငယ္ရြယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနမွာပဲ။ ရွင့္အတြက္ ဒီလိုပါပဲ ရွင္တာရို။ ကၽြန္မဟာ အသက္ တစ္ဆယ့္ခုႏွစ္ႏွစ္မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတ္မေသခဲ့ဘူး ဆုိပါေတာ့။ ျပီးေတာ့ ရွင္ကလည္း ဒီကို ျပန္လာျပီး ကၽြန္မကို ေတြ႔ဖို႔လာမယ္ဆိုရင္ ရွင္ေလ အသက္ၾကီးျပီး အရုပ္ဆိုးတဲ့ မိန္းမအိုၾကီးကိုပဲ ရွင္ေတြ႔ရမွာေပါ႔။ အုိ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ ကၽြန္မေတာ့ ရွင့္ကို ထြက္ေတြ႔ရဲမွာ မဟုတ္ဘူး"

"ငါ တိုက်ဳိကို သြားခဲ့တယ္" အဘိုးအိုက နားေလးသူ တစ္ေယာက္၏ မပီမသအသံျဖင့္ စကားေျပာသည္။ "ဒါေပမယ့္ အဲဒီကေန ဘယ္မွ ထြက္မသြားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ငါအိမ္ျပန္ခဲ့တယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေပါ႔။ ငါ ေဂါက္ကြင္းမွာ အလုပ္တစ္ခု ရခဲ့တယ္။ အဲဒီ ေဂါက္ကြင္းက ပင္လယ္ျပင္ကို မ်က္ႏွာျပဳထားတယ္။ အဲဒီ ပင္လယ္ျပင္မွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ပူေဆြးေၾကကြဲမႈေတြေၾကာင့္ ေရထဲကို ခုန္ခ်သတ္ေသခဲ့ဖူးတယ္။ သူတို႔က သူမကို ငါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ခြင့္ မျပဳေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ ေနာက္မွာေပါ႔။ ငါက သူတို႔ကို ေတာင္းပန္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ ေဂါက္ကြင္းမွာ ငါ႔ကို ငွားဖို႔ေပါ႔။ သူတို႔က ငါ႔ကို သနားခဲ့ၾကတယ္။"

"ကၽြန္မတို႔ အခု ရွင့္မိသားစုေတြ ပိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေျမေပၚ ေရာက္ေနျပီေလ ရွင္တာရို"

"ေဂါက္ေလ့က်င့္ကြင္းထဲမွာ ေဂါက္သီးေတြကို လိုက္ေကာက္ဖို႔၊ ငါလုပ္ႏိုင္ခဲ့တာကေတာ့ ဒါပါပဲေလ။ ငါ႔ခါးေတြဟာ ကိုက္ခဲလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာမွာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဟာ ငါ႔အတြက္ေၾကာင့္ ပင္လယ္ထဲကို ခုန္ခ်သြားခဲ့တယ္ေလ။ ခုန္ခ်သြားတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးက ဒီနားေလးတင္။ ဒီေတာ့ ငါ႔လို သက္ၾကားအို တစ္ေယာက္ေတာင္ အဲဒီကို ေရာက္ေအာင္သြားျပီး ခုန္ခ်၊ အဲဒီလိုပဲ အျမဲေတြးေနခဲ့တယ္ကြာ။"

"မလုပ္နဲ႔ ရွင္တာရို၊ ရွင္က အေသအခ်ာ ဆက္ အသက္ရွင္ေနစမ္းပါ။ ရွင္မရွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ ဒီေလာကၾကီးမွာ ကၽြန္မကို အမွတ္ရေနမယ့္ တစ္ေယာက္တည္းေသာသူ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မလည္း တကယ့္ကို ေသသြားေတာ့မွာပဲ" မိန္းမပ်ဳိက ဤသို႔ေျပာရင္း အဘိုးအိုနားသို႔ ပူးကပ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အဘိုးအိုကေတာ့ သူမေျပာတာကို မၾကား။

အဘိုးအိုကလည္း သူမကို ေပြ႔ဖက္ထားလိုက္သည္။ "ဟုတ္တယ္ အတူတူ ေသၾကရေအာင္။ မင္းနဲ႔ငါ အခုခ်ိန္မွာေလ၊ မင္းက ငါ႔ကုိ မင္းနဲ႔ အတူေခၚသြားဖို႔ ေရာက္လာတာ မဟုတ္လား။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား"

"ကၽြန္မတို႔ အတူတူ၊ ဟုတ္လား။ ဟင့္အင္း၊ ရွင္ဆက္ျပီး အသက္ရွင္ေနစမ္းပါ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကၽြန္မအတြက္ ရွင္ ဆက္ျပီး အသက္ရွင္ေနပါ။"

မိန္းမပ်ဳိသည္ အဘိုးအို၏ ပုခံုးေပၚမွ ေခါင္းကို ျပန္ေထာင္လိုက္ျပီး ေရွတည့္တည့္သို႔ ၾကည့္ေနသည္။ သူမ၏ အသံမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာသည္။
"ၾကည့္စမ္း၊ ဒီသစ္ပင္ၾကီးေတြက အခုထိ ဒီမွာ ရွိတုန္းပါပဲလား။ သူတုိ႔ သံုးပင္စလံုး ဟိုအရင္က အတိုင္းပါပဲလား။ သူတို႔ေတြဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ဟိုတုန္းက ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြကို အမွတ္ရေအာင္ လုပ္ေနလိုက္တာ"

သူမက ညႊန္ျပလိုက္သျဖင့္ အဘိုးအိုလည္း သစ္ပင္ၾကီး သံုးပင္ရွိရာသို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ေဂါက္ရိုက္တဲ့ သူေတြက ဒီသစ္ပင္ေတြကို သိပ္ေၾကာက္ၾကတယ္" အဘုိးအိုက ေျပာလိုက္သည္။ "သူတို႔က ဒီသစ္ပင္ေတြကို ခုတ္ပစ္ခ်င္တယ္။ သူတို႔ အေျပာကေတာ့ ဒီ အပင္ၾကီးေတြဆီက ေမွာ္အစြမ္းတစ္ခုခုက ေဂါက္သီးေတြကို ဆြဲယူေနသလိုလို ရိုက္လိုက္တဲ့ ေဂါက္သီးေတြဟာ အျမဲတမ္း ညာဘက္ကို ေရာက္ေရာက္သြားတယ္တဲ့။"

"သိပ္မၾကာခင္ ဒီေဂါက္သီးရိုက္တဲ့လူေတြ ေသကုန္ၾကမွာပဲ။ ဒီအပင္ၾကီးေတြထက္ကို ေစာျပီး ေသၾကမွာ။ အပင္ၾကီးေတြကေတာ့ ရာစုႏွစ္နဲ႔ကုိခ်ီျပီး ရွင္ေနၾကမွာပဲ။ သူတို႔က လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀သက္တမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ တိုေတာင္းတယ္ဆိုတာ မသိလို႔ ဒီလို အေျပာမ်ိဳး ေျပာၾကတာပဲ"

"ငါ႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးဘီဘင္ေတြက ဒီအပင္ေတြကို ႏွစ္ရာနဲ႔ကိုခ်ီျပီးေတာ့ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ဒါ႔ေၾကာင့္ ဒီေျမေတြကို ေရာင္းေတာ့ ကတိတစ္ခု ေတာင္းထားခဲ့တယ္။ ဒီအပင္ၾကီးေတြကို ခုတ္မပစ္ပါဘူး ဆိုတာကိုပဲ"

"အဲဒီေနရာဆီ သြားၾကရေအာင္" မိန္းမပ်ဳိက တိုက္တြန္းလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ယိမ္းယိုင္ေနေသာ အဘိုးအိုကို လက္ဆြဲ၍ သစ္ပင္ၾကီးရွိရာဘက္သို႔ ဦးေဆာင္ေခၚသြားသည္။

သူမက အပင္ၾကီးမ်ားထဲမွ တစ္ပင္၏ ပင္စည္ထဲသို႔ ျဖတ္ေလွ်ာက္၀င္သြားရာ အဘိုးအိုက သူမကဲ့သို႔ လိုက္၀င္ခဲ့သည္။

အိုး ..... သူမက အဘိုးအိုကို တအံ့တၾသ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ "ရွင္ေရာ ေသသြားျပီလား ရွင္တာရို၊ ရွင္ေရာ ဘယ္တုန္းက ရွင္ေသသြားခဲ့သလဲ"

အဘိုးအိုက ဘာမွ် ျပန္မေျဖ။

"ရွင္ေသျပီ၊ ရွင္ တကယ့္ကို ေသသြားျပီ၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မ စဥ္းစားေနတာက ကၽြန္မတို႔ဘာေၾကာင့္ ေသျပီးသူေတြရဲ႕ တိုင္းျပည္မွာ ျပန္မဆံုၾကတာလဲလို႔။ ကဲ အခု ရွင္ တကယ္ေသ မေသ ၾကည့္ရေအာင္၊ ရွင္ဟာ တကယ္ေသျပီဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ အတူတူ သစ္ပင္ၾကီးထဲကို ၀င္ၾကမယ္"

အဘိုးအိုႏွင့္ မိန္းမငယ္မွာ အပင္ၾကီး၏ ပင္စည္ထဲသို႔ ၀င္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ သူတို႔ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မထြက္လာၾကေတာ့ပါ။

ညေနခင္း၏ အေရာင္သည္ သစ္ပင္ၾကီးမ်ား အေနာက္ဘက္ရွိ ခ်ံဳႏြယ္မ်ားအေပၚသို႔ ့ျပန္႔က်လာသည္။ ပင္လယ္ျပင္မွ အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာသည့္ေနရာ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွာ နီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အေရာင္ထဲတြင္ မႈန္၀ါးသြားခဲ့ျပီ။

စန္းစန္းဦး။
Beyond Death By Kawabata
ပင္လယ္ မဂၢဇင္း တြင္လည္း ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။
၁၉၉၄ ဒီဇင္ဘာ ၊ ေအဇက္စာေပ ၊ ပထမအၾကိမ္ ၊ စာမ်က္ႏွာ  ၉ - ၁၈။
ဘာသာျပန္ဆိုခဲ့သည့္ လူငယ္ အမ်ိဳးသမီး ဆရာ၀န္ျဖစ္သူ စန္းစန္းဦးထံ ဤစာျဖင့္ ခြင့္ေတာင္းပါသည္။

http://www.facebook.com/pages/Kawabata-Yasunari/107817069251822
http://en.wikipedia.org/wiki/Yasunari_Kawabata
http://www.kirjasto.sci.fi/kawabata.htm


မ်က္ႏွာဖံုး ပန္းခ်ီ - မ်ဳိးညြန္႔

18.2.11

အိုင္းစတိုင္းႏွင့္ ေတြ႔တဲ့ည ၊ အကယ္ဒမီ စႏၵရားလွထြတ္။

အိုင္းစတိုင္းႏွင့္ ေတြ႔တဲ့ည


The Night I met Einstein by Jerome Weidman
အိုင္းစတိုင္းႏွင့္ ေတြ႔တဲ့ည ၊ အကယ္ဒမီ စႏၵရားလွထြတ္ ၊
ဒဂုန္ မဂၢဇင္း ၊ ၆ / ၈၅ ခုႏွစ္ ။
ျမားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္း ၊ အမွတ္ ၉၀ ၊ ႏို၀င္ဘာလ ၊ ၁၉၉၉ ။ စာမ်က္ႏွာ ၁၆၄ - ၁၆၉ ။
(From Reader's Digest New Pocket Companion) 
(သိမ္းဆည္းထားသည့္ မဂၢဇင္း ျဖတ္စမ်ားထဲမွ မည္သူ႔ကိုမွ ခြင့္မေတာင္းပဲ တိုက္ရိုက္ ကူးယူ တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)

လူ႔ေလာကထဲသို႔ တိုး၀င္စကာလ လူငယ္ဘ၀က ကၽြန္ေတာ္သည္ အလြန္ခ်မ္းသာေသာ တိုင္းသိျပည္သိ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ အိမ္ေဂဟာသို႔ ညစာစားပဲြ တက္ေရာက္ရန္ ဖိတ္ၾကားျခင္းခံရသည္။ ထိုအမိ်ဳးသမီးၾကီးသည္ လူမႈေရးကိစၥမ်ားတြင္ ေရွ႕တန္းမွ လႈပ္ရွားေနသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး ပရဟိတ လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ေငြအလံုးအရင္း ထည့္၀င္လွဴဒါန္းရာ၌ ထင္ရွားေသာ ေစတနာရွင္တစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။

ညစာစားျပီးၾကေသာအခါ အိမ္ရွင္က ခမ္းနားက်ယ္၀န္းလွေသာ ဧည့္ခန္းေဆာင္သို႔ ေခၚသြားပါသည္။ အျခားေသာ ဧည့္သည္မ်ားကလည္း ၀င္ေရာက္လာၾကသည္။ ဤတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမင္ကြင္း ႏွစ္ခုေၾကာင့္ စိတ္ထဲတြင္ ထင့္ခနဲ ျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။

ယင္းကား ခန္းမၾကီး၏ တစ္ဘက္ထိပ္၌ ေနရာခ်ထားေသာ တူရိယာပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အိမ္ေစမ်ားက ဧည့္သည္မ်ားအတြက္ အခန္းပတ္ပတ္လည္ေနရာတြင္ ကုလားထိုင္မ်ား စီခ်ေနသည္ကို ေတြ႔ရျခင္းမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ၾကည့္ရသည္မွာ ညေနခင္းဂီတပြဲသဘင္တစ္ခုႏွင့္ ပက္ပင္းတိုးရမည့္သေဘာ။ 'ပက္ပင္းတိုးေတာ့မည္' ဟူေသာ ေ၀ါဟာရကို မလႊဲမေရွာင္သာ ၾကံဳေတြ႔ရေတာ့မည္ဟု အဓိပၸါယ္တစ္မ်ိဳး ဖြင့္ဆုိႏိုင္ပါသည္။

မွန္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ဂီတသည္ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ့အား နားကန္းတစ္ေယာက္ဟု ဆုိခ်င္ဆိုႏိုင္ပါသည္။ အလြန္လြယ္ကူလွေသာ ေတးသြားတစ္ခုကို ရြတ္ဆိုႏိုင္ရန္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၾကီးစြာေသာ အားထုတ္မႈကို ျပဳရ၏။ ေလးနက္ေသာ ေတးဂီတၾကီးမ်ားကား ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔  'ဆူညံသံ အစုအေ၀း' သာျဖစ္ေခ်၏။

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအက်ဥ္းအၾကပ္မ်ိဳး ၾကံဳေတြ႔ရသည့္အခါ လုပ္ျမဲလုပ္ထံုးျဖစ္သည့္ က်င့္စဥ္ကိုပင္ က်င့္သံုးရေတာ့၏။

ယင္းကား ၾကိဳးတပ္တီး၀ိုင္းမွ ေတးဂီတ စတင္သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလြန္ႏွစ္ျခိဳက္ေသာ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳးျဖင့္ ေလးေလးနက္နက္ နားေထာင္ေနသည့္ဟန္ဖမ္းကာ မ်က္စိႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္ထားလိုက္၏။ ျပီးေတာ့ နားႏွစ္ဖက္ကို ဖြင့္လ်က္ ပိတ္ထားျပီး ဂီတႏွင့္ မဆီမဆိုင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးခ်င္သည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို ေတြးေနလိုက္ပါသည္။


အတန္ၾကာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပတ္၀န္းက်င္မွ ဧည့္သည္မ်ား လက္ခုတ္တီး၍ ဂီတပညာရွင္မ်ားကို ၾသဘာေပးေနသည္ကို သတိျပဳမိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ပါ ေရာေယာင္၍ လက္ခုပ္ၾသဘာ ခ်ီးျမွင့္ရေတာ့သည္။ ထိုအခိုက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ညာဘက္ေဘးမွ ညင္သာျပတ္သားေသာ အသံတစ္သံကို သတိျပဳလိုက္မိသည္။


"ဘာ့ခ္ရဲ႕ ဂီတကို ၾကိဳက္လား" ထိုအသံက ေမးသည္။


ကၽြန္ေတာ္သည္ ညဴးကလီးယားကြဲထြက္ျခင္း အေၾကာင္းမ်ားကို ဘာမွ နားမလည္သလို ဘာ့ခ္ ဂီတ အေၾကာင္းကိုလည္း ဘာတစ္ခုမွ် မသိပါ။ သို႔ေသာ္ ကမၻာေက်ာ္ မ်က္ႏွာမ်ားကိုကား ကၽြန္ေတာ္ သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ  ပုဂၢဳိလ္သည္ သူ၏ ေက်ာ္ၾကားလွသည့္ မျဖီးမသင္ ပြေယာင္းေနေသာ ဆံရွည္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးပံု႔ပံု႔၊ သြားၾကားထဲတြင္ အျမဲရွိေနေသာ ေဆးတံ စသည္တုိ႔ႏွင့္ တန္ဆာဆင္ထားသည့္ ၂၀ ရာစု၏ ထိပ္ထိပ္ၾကဲ သိပၸံပညာရွင္ ေဒါက္တာ အဲလ္ဘတ္ အိုင္းစတိုင္းမွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ပါသည္။


"အဲ... အင္း" ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ဘာေျဖရမွန္း မသိဘဲ တံု႔ဆုိင္းေနမိပါသည္။ ေမးတာကေတာ့ အမွတ္မထင္ ေမးလိုက္သည့္ ပံုမ်ိဳးဟု ထင္ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တစ္စံုတရာ ျပန္ေျဖလိုက္ရံုပင္။


သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ ပုဂၢဳိလ္၏ စူးရွေလးနက္ေသာ မ်က္လံုးအစံုက သူသည္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ အလာပသလႅာပ စကားအျဖစ္ ေမးျမန္းျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ေၾကာင္းကို ေျပာေနသကဲ့သို႔ မွတ္ထင္ရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေျဖသည္ မည္မွ်ပင္ ေသးဖြဲေစကာမူ ေမးသူအဖို႔ အေရးပါသည္ ဟူေသာ အခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္ပါ၏။ ျပီး ထိုပုဂၢဳိလ္သည္ ျဖီးျဖန္းလို႔ရမည့္ ပုဂၢဳိလ္မ်ိဳးမဟုတ္။


"ကၽြန္ေတာ္ ဘာခ့္အေၾကာင္း မသိပါဘူးခင္ဗ်၊ သူ႔ရဲ႕ ဂီတေတြလည္း နားမေထာင္ဖူးပါဘူး"


"ဘာခ့္ ကို မၾကားဖူးဘူး၊ ဟုတ္လား"


သူ၏ ေလသံသည္ ေမာင္ရင္ တစ္ခါမွ ေရမခ်ိဳးဖူးဘူး၊ ဟုတ္လား ဟု တအံတၾသ ေမးေနသည့္ ေလသံမ်ိဳးေပါက္ပါသည္။


"ကၽြန္ေတာ္ ဘာခ့္ကို မၾကိဳက္လို႔ ၊ ဟို .... မၾကိဳက္ခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး၊ အင္း ဘယ္လိုေျပာရမလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နားကန္းတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနလို႔ပါ၊ ဘယ္ဂီတမွ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲ သိပ္မ၀င္တတ္ပါဘူး"


အဘိုးၾကီး၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ကရုဏာသက္သည့္ အသြင္အျပင္ဟု ေခၚရမည္လား၊ စိုးရိမ္သည္ဟု ေျပာရမည္လား မသိေသာ အရိပ္အေယာင္တစ္ခု ယွက္သမ္းသြားသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္လိုက္မိပါသည္။


"ေက်းဇူးျပဳျပီး က်ဳပ္နဲ႔ ခဏလိုက္ခဲ့ပါလား"


ေဒါက္တာ အိုင္းစတိုင္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ေမာင္းကို ရင္းႏွီးစြာ စြဲကိုင္၍ ထလိုက္သည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ပါ လိုက္ထကာ ဧည့္ခန္းမအလယ္မွျဖတ္၍ ေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ တီးတိုးစကားမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခန္းမတစ္ခုလံုး လႈပ္လႈပ္ရြရြကေလး ပင္ ျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္ရွိန္းရွိန္းျဖင့္ ေျခလွမ္းမမွားေအာင္ သတိထားေနရသည္။ ေဒါက္တာ အိုင္းစတိုင္းက ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမထား။


သူသည္ ဧည့္ခန္းမအျပင္ရွိ ေလွကားၾကီးတစ္ခုမွ အေပၚထပ္သို႔ ေခၚသြားပါသည္။ သူသည္္ ဤအိမ္ေဂဟာၾကီးကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ၀င္ထြက္သြားလာေနသူတစ္ဦး ျဖစ္ပံုရပါသည္။ အေပၚထပ္သို႔ ေရာက္ေသာ္ သူသည္ အခန္းၾကီးတစ္ခု၏ တံခါးကို ဖြင့္လိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူ အထဲေရာက္ေသာအခါ သူက တံခါးကို ေသခ်ာစြာ ျပန္ပိတ္လိုက္၏။ အခန္းၾကီးမွာ စာအုပ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ စာၾကည့္ခန္း၊ အပန္းေျဖခန္းပင္ ျဖစ္ပါေလသည္။


အိုင္းစတိုင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆိုဖာတစ္ခုတြင္ ထိုင္ေစပါသည္။ ျပီးမွ


'ကဲ ... အဲဒီလို ဂီတနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေမာင္ရင္ျဖစ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ၊ တဆိတ္ေျပာျပပါဦး။'


'တစ္သက္လံုးပဲ ဆိုပါေတာ့ ခင္ဗ်ား၊ ဒါနဲ႔ ဆရာၾကီးခင္ဗ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္ ဂီတနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္တာ အေရးမၾကီးပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ဆရာၾကီးအေနနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ခံေနတာ ကၽြန္ေတာ္ အားနာလွပါျပီ။ ေအာက္ျပန္ဆင္းျပီး ဂီတေတြ နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။'


ေဒါက္တာ အိုင္းစတုိင္းက ေခါင္းရမ္းျပလိုက္သည္။ မဆီမဆိုင္တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာမိသကဲ့သို႔ ဘ၀င္မေတြ႔ ျဖစ္သြားဟန္ရွိသည္။


'ဒီမွာ က်ဳပ္ကို တစ္ခုခု ေျပာစမ္းပါ။ ဘယ္လို ဂီတမ်ိဳးနဲ႔ ေမာင္ရင္နဲ႔ နီးစပ္ကၽြမ္း၀င္သလဲ။ တစ္ခုခုေတာ့ ရွိပါလိမ့္မယ္။'

'အင္း  စာသားပါတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးဆို အလွမ္းမေ၀းပါဘူး။ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ဆိုညည္းလို႔ ရတာမ်ိဳးေပါ႔'


သူက ျပံဳး၍ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ သေဘာက်သြားပံု ရ၏။ 'ေကာင္းျပီ၊ ဘယ္လို သီခ်င္းမ်ိဳးဆိုတာ စံအေနနဲ႔ ေျပာပါဦး။'


'ဟို .... ဘင္ကေရာ့စ္ဘီဆိုတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးပါ'

'ဟုတ္ျပီ' သူသည္ အခန္းေထာင့္တြင္ရွိေသာ ဓါတ္စက္ရွိရာသို႔ သြက္လက္စြာ ေလွ်ာက္သြားျပီး စင္ေပၚမွ ဓါတ္ျပားမ်ားကို တစ္ခ်ပ္ျခင္း ေရြးထုတ္ေနေလသည္။ လိုခ်င္ေသာ ဓါတ္ျပားကို ေတြ႔ေသာအခါ


'အာ  ... ရျပီ' ဟုဆိုကာ ဓါတ္စက္ေပၚသို႔ တင္၍ ဖြင့္လုိက္၏။ အဆိုေက်ာ္ ဘင္ကေရာ့စ္ဘီ၏ "ညဥ့္ယံျပာႏွင့္ ေန႔ေရႊ၀ါတို႔ ေတြ႔ဆံုၾကရာ" (Bing Crosby's Where the blue of the Night meets the gold of the Day) သီခ်င္းသည္ ျငိမ့္ေညာင္းစြာ ထြက္ေပၚလာျပီး တစ္ခန္းလံုးကို လႊမ္းျခံဳလို္က္ေလသည္။ ဆရာၾကီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး သူ၏ ေဆးတံရိုးျဖင့္ နရီ လိုက္ေနေလသည္။ သီခ်င္းဆံုးသြားေသာအခါ စက္ရပ္လိုက္ျပီး


'ကဲ ... ေမာင္ရင္ အခုၾကားခဲ့တာ က်ဳပ္ကို ျပန္ေျပာပါဦး'


ထိုအေမးကို ေျဖရန္ကား သီခ်င္းဆိုျပရန္ပင္ ရွိသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ရသည့္အတိုင္းျပန္၍ ရိွသည့္အသံျဖင့္ ဆိုျပလိုက္ရပါသည္။ အသံ မေၾကာင္ရန္ႏွင့္ မကြဲအက္ေစရန္ အထူးသတိထား၍ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားလိုက္ရပါ၏။ အဘုိးၾကီး၏ မ်က္ႏွာသည္ နံနက္ခင္းေနေရာင္ကဲ့သို႔ ၀င္းထိန္သြားပါသည္။


'ဟုတ္ျပီ ၊ ေတြ႔လား။ ေမာင္ရင့္မွာ နားရွိပါတယ္။' သူက အားရ၀မ္းသာ ေအာ္ေျပာလိုက္ပါသည္။


ကၽြန္ေတာ္က ထိုသီခ်င္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္သီခ်င္းလည္းျဖစ္ ၊ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ၾကားဖူးေနေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း လိုက္၍ သီဆိုႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဂီတစြမ္းရည္ကို သက္ေသထူျခင္း မျဖစ္သင့္ပါေၾကာင္း ေျပာဆိုမိပါသည္။


'မဟုတ္တာ၊ အဲဒါ ေမာင္ရင့္မွာ ဂီတနားရွိတယ္ဆိုတာကို ခိုင္ခိုင္မာမာၾကီး သက္ေသျပေနတာ၊ ေမာင္ရင္မွတ္မိမလား၊ ငယ္ငယ္က ပထမဦးဆံုး ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ဂဏာန္းတြက္တာေလ၊ ေမာင္ရင္ ၁၊ ၂၊ ၃ ဂဏန္းေတြကို စသိတဲ့အခ်ိန္ ၊ ဆရာက ပုစၧာေမးတယ္၊ အဲ အစားတုိ႔၊ အပိုင္းဂဏန္းတို႔ ဆိုပါစို႔၊ ေမာင္ရင္ တြက္ႏိုင္ပါ့မလား'


'ဘယ္တြက္ႏိုင္မွာလဲ ဆရာၾကီးရယ္'


'အေသအခ်ာေပါ႔ဗ်ာ။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာတုန္း။ အဲဒီလိုသာ ၾကံဳလာရင္ ေမာင္ရင္ လန္႔ဖ်ပ္သြားမွာ ေသခ်ာတယ္၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္ျပီး အပိုင္းဂဏန္းတို႔၊ အစားပုစၧာတို႔ဆိုရင္ ဦးေႏွာက္ဟာ တံခါးပိတ္ထားေတာ့မွာေပါ႔၊ ကိုယ့္ဆရာလုပ္သူက တစ္ခ်က္ကေလး မွားယြင္းခဲ့တာနဲ႔ ကေလး တစ္ေယာက္ဟာ အပိုင္းဂဏန္းတို႔၊ အစားပုစၧာတို႔ရဲ႕ အလွအပေတြကို တစ္သက္လံုး မခံစားရေတာ့ဘဲ ေနေတာ့မွာေပါ႔'

ဆရာၾကီးက ေဆးတံကို ေလထဲသို႔ ေ၀ွ႔ယမ္းလိုက္ရင္း


'ဒါေပမယ့္ ေမာင္ရင္ ေက်ာင္းစေရာက္လို႔ ၁ ၂ ၃ ဂဏန္းေတြ စသင္တဲ့ အခ်ိန္က ေမာင္ရင့္ဆရာဟာ ဒီေလာက္မိုက္မဲလိမ့္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆံုး အေျခခံ ဂဏန္းေရးပံုသင္မယ္၊ ျပီးေတာ့မွ အေပါင္းဂဏန္းသခၤ်ာကို တစ္ဆင့္တက္မယ္၊ ျပီးေတာ့ အႏုတ္၊ အဲဒီက ျပီးေတာ့ အေျမွာက္၊ အစား။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အပိုင္းဂဏန္းပုစၧာေတြ။ စနစ္တက် တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္ သင္မွာေပါ႔'


ဆရာၾကီး အိုင္းစတို္င္းသည္ ဘင္ကေရာ့ဘီ ဓါတ္ျပားကို ဓါတ္စက္မွ ထုတ္ယူလိုက္သည္။

'ဂီတမွာလည္း အဲဒီလိုပဲ။ အခု ဒီဓါတ္ျပားထဲက သီခ်င္းကေလးဟာ လြယ္ကူတဲ့ အေပါင္းအႏုတ္ဘဲ၊ ဒါကို ေမာင္ရင္ အလြယ္တကူ ရျပီးျပီ၊ ကဲ အခု က်ဳပ္တို႔ နည္းနည္းခက္ခက္ကေလးတစ္ခု စမ္းၾကည့္ၾကရေအာင္'


သူသည္ ဓါတ္ျပား ေနာက္တစ္ခ်ပ္ စက္ေပၚတင္လိုက္သည္။ ဂၽြန္မက္ေကာ္မက္ သီဆိုထားေသာ "ခရာဆရာ" (John Mc Cormack's The Trumpeter) သီခ်င္းသံ ေပၚထြက္လာေလသည္။ အနည္းငယ္ ဖြင့္ျပီးသည္ႏွင့္ ဆရာၾကီးက ရပ္လိုက္သည္။


'ကဲ .... အဲဒီသီခ်င္း ျပန္ဆိုၾကည့္ရေအာင္လား'


ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသမွ် ဆိုလိုက္ပါသည္။ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အေတာ္တိက်စြာ ဆိုလိုက္ႏိုင္သည္။ ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်နပ္စြာ ၾကည့္ေနေလသည္။ သူ၏ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ တစ္သက္တာတြင္ တစ္ၾကိမ္သာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာ အျခားမ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ တစ္ခုႏွင့္ ထပ္တူျဖစ္ေနပါ၏။ ေက်ာင္းသားဘ၀က ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ေဟာေျပာပြြဲတစ္ခုတြင္ "သန္မာၾကံ့ခိုင္ျခင္း" အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ေဟာေျပာေနစဥ္ ပရိတ္သတ္ေရွ႕တန္းမွ နားေထာင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ဖခင္မ်က္ႏွာမွာ ယခုသို႔ပင္ ပီတိမ်ားျဖင့္ ၀င္းထိန္ေနပါသည္။


'ေကာင္းတယ္  ေကာင္းတယ္၊ အလြန္ေကာင္းတာပဲ။ ကဲ ေဟာ့ဒါေလး နားေထာင္ၾကည့္ၾကဦးစို႔'


ဆရာၾကီး၏ "ေဟာ့ဒါေလး" မွာ ေအာ္ပရာ အဆိုေတာ္ၾကီး ကာရူးဆိုး၏ ကာဗယ္လာရီလား ရပ္စ္တီးကား (Caruso's Cavalleria Rusticara) အမည္ရွိ ေတးၾကီးထဲမွ မွတ္ရန္အလြန္ခက္သည့္ အပိုဒ္တစ္ပိုဒ္ ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ နားထဲ၀င္သမွ်ကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ဆိုျပလိုက္ပါသည္။ အဘိုးၾကီး ထပ္တိုး ေက်နပ္သြားပံုရသည္။


ထို႔ေနာက္တြင္ကား သီခ်င္း ၄ ၅ ပုဒ္ခန္႔ ဆက္၍ဖြင့္ကာ ဆုိခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသမဆံုး ျဖစ္ရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အမွတ္မထင္ ဆံုေတြ႔ခဲ့ရေသာ ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီးသည္ မိမိႏွင့္ တစ္ၾကိမ္မွ် ေတြ႔ဖူးျခင္း မရွိေသာ လူစိမ္းတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဂီတ အႏုပညာ ခံစားတတ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိ၏ အခ်ိန္ကို ေပးစြန္႔ကာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အားတက္သေရာ ေျပာဆိုလမ္းျပေနျခင္းပင္ ျဖစ္ပါေလသည္။


ေနာက္ဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ စာသားမပါေသာ ေတးဂီတသက္သက္ အပိုင္းသို႔ ေရာက္လာပါသည္။ ႏႈတ္ျဖင့္ ဆိုရန္ စာသားမပါရွိသျဖင့္ ဖြင့္ျပေသာ ေတးဂီတတီးလံုးမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္က ေတးသြားအသံအလိုက္ ပါးစပ္မွ ဒါ....ဒါ.....ဒီ....ဒီ.... လိုက္ျမည္ေပးရသည္။ တစ္ခါတရံ အလြန္ျမင့္ေသာ တက္သံမ်ားပါသည့္ အပိုုိုဒ္အခ်ိဳးမ်ားတြင္ ဆရာၾကီးသည္ ပါးစပ္ကို အစြမ္းကုန္ဖြင့္၍ မိမိေခါင္းကို ေနာက္သို႔ပစ္ကာ ပီရန္ခက္ခဲလွသည့္ အသံတက္မ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ပီသြားရေလေအာင္ ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ အမူအယာႏွင့္ လိုက္လံအားေပးတတ္သည္။ အတန္ၾကာေသာအခါ ဆရာၾကီးက ဓါတ္စက္ကို ပိတ္လိုက္သည္။


'ကဲ အခု က်ဳပ္တို႔တေတြ ဘာခ့္ဂီတအတြက္ အဆင္သင့္ ျဖစ္သြားျပီ၊ သြားစို႔'


ဆရာၾကီးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာက္ထပ္သို႔ ျပန္ဆင္းလာခဲ့ၾကသည္။ ဧည့္ခန္းမအတြင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ မူလထို္င္ခံုမ်ားတြင္ ထိုင္မိၾကသည့္ အခ်ိန္မွာပင္ တီး၀ိုင္းသည္ ေခတၱရပ္နားရာမွ ေနာက္ထပ္ ဆက္မည္ျဖစ္ေသာ ေတးဂီတ အစီအစဥ္အတြက္ ၾကိဳးမ်ားညိွကာ စတင္ရန္ အသင့္ျပင္ဆင္လ်က္ ရွိၾကေလသည္။ ဆရာၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္နားထဲသို႔ ေလသံျဖင့္


'ေမာင္ရင့္ နားေတြကိုသာ က်က်နန နားေထာင္ခြင့္ျပဳေပေတာ့၊ အဲဒါပါပဲ'


အမွန္ကား ဤမွ်မကခဲ့ပါေခ်။ ယေန႔ ညေနပိုင္းက စေတြ႔ခဲ့ေသာ ဆရာၾကီး၏ ေစတနာ ဂရုဏာတရားမ်ား မပါရွိဘဲ ကၽြန္ေတာ္သည္ ယခုတီး၀ိုင္းမွ တင္ဆက္လွ်က္ရွိေသာ ဂႏၲဝင္ ဂီတ ဆရာၾကီး ဂ်ဳိဟန္ဆီဘက္ရွန္ဘာခ့္ ၏ သိုးမ်ား ေဘးကင္းစြာ အစာစားၾကပါေစသတည္း (Bach's Sheep May Safely Graze) အမည္ရွိ ေတးဂီတ၏ အရသာကို တစ္သက္တာ၏ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ခံစားခဲ့ရလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ေနာက္ပိုင္းမ်ား၌ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာခ့္ ၏ ေတးဂီတမ်ားကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ နားေထာင္ခဲ့ပါသည္။ ရိုးသြားသည္၊ ျငီးေငြ႔သြားသည္ဟူ၍ မရွိခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္သည့္အခါတိုင္း မည္သည့္ေနရာေဒသမွာမဆို ကၽြန္ေတာ္၏ နံေဘးတြင္ ဆံပင္ရွည္ရွည္၊ အရပ္ပုပု၊ ႏႈတ္ခမ္းေမြးထူထူႏွင့္ လူၾကီးတစ္ေယာက္ အရိပ္လို အျမဲပါရွိေနတတ္ပါသည္။


သူ၏ ပါးစပ္ထဲရွိ ေဆးတံသည္ မီးေသလွ်က္ ရွိေသာ္လည္း သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားကား ေတးဂီတသံမ်ားၾကား၀ယ္ ကမၻာ၏ အံ့ဖြယ္အေႏြးဓါတ္မ်ား ေထြးျခံဳထားသလို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး အသက္၀င္လွ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။



ညေနခင္း၏ ဂီတသဘင္ပြဲ ျပီးဆံုးသြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ အမ်ားဧည့္ပရိတ္သတ္တို႔ႏွင့္အတူ တီး၀ိုင္းအဖြဲ႔၀င္မ်ားကို လိႈက္လွဲ၀မ္းေျမာက္စြာ လက္ခုပ္ၾသဘာေပးမဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။


အိမ္ရွင္ အမ်ဳိးသမီးၾကီးက ဆရာၾကီးထံ လာေရာက္၍ ႏႈတ္ဆက္ဂါ၀ရျပဳရင္း


'ဂီတအစီအစဥ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဆရာၾကီး လြတ္သြားတဲ့အတြက္ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္းပါဘူးရွင္' ဟု အဓိပၸါယ္ပါပါ ေျပာလိုက္ပါသည္။


'ဟုတ္တယ္၊ က်ဳပ္လည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူး'


ဆရာၾကီးက ျပန္ေျဖရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ပုခံုးကို ရင္းႏွီးစြာ လွမ္းဖက္လိုက္ပါသည္။


'ေဟာဒီက က်ဳပ္မိတ္ေဆြကေလးနဲ႔ က်ဳပ္ဟာ လူသားတို႔အေနနဲ႔ ပိုင္ဆိုင္ရရွိႏိုင္တဲ့ အျမင့္မားဆံုး အရာေတြ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေနလို႔ပါ'


အမ်ဳိးသမီးက နားမရွင္းသလို ျဖစ္သြားလွ်က္ 


'အို ဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုမ်ားပါလိမ့္ရွင္'



ဆရာၾကီးက ေအာက္ပါစာတန္းကေလးကို ရြတ္ျပလုိက္ပါသည္။  ယင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ တစ္သက္တာတြင္ မေမ့ႏိုင္ဆံုးေသာ ကမၸည္းစာ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။


'ေလာကအလွ - မ်က္ႏွာ၀မွာ ၊ ဖြင့္လွစ္ျပသ - အပိုင္းအစတည္း'



External Links for The Night I met Einstein


- http://akshar100.wordpress.com/2007/06/18/the-nigt-i-met-einstein/
- http://en.wikipedia.org/wiki/Jerome_Weidman




* * * * * * * * * *

မၾကာမီ ..... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဖတ္ခ်င္ေနေသာ စာအုပ္မ်ား။ ေဒါက္တာခင္ေလးျမင့္၏ မင္းသားေလး၊      
                                                          Antoine de Saint-Exupery's Le Petit Prince

                 က၀ါဘာတ ယာဆူနာရီ ၏ ေသလြန္ျပီးေနာက္ ဝတၳဳတို ႏွင့္ 
                                                         ျမန္မာဘာသာသို႔ျပန္ထားသည့္ သူ၏ ဝတၳဳ စာအုပ္မ်ား  
                                                         (Kawabata Yasunari's Beyond Death)

11.2.11

ဖတ္မိဖတ္ရာ .... ၁၄-၂-၁၉၇၇ ေန႔ထုတ္ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာ

၁၄-၂-၁၉၇၇ ေန႔ထုတ္ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာ ျဖစ္ပါသည္။  ျပည္ေထာင္စုေန႔ သတင္းမ်ား ပါေသာေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ တင္လိုက္သည္။ (ခ်စ္သူမ်ားေန႔လည္း ဆိုပါေတာ့)

ဤသတင္းစာကို ဖတ္ျပီး စဥ္းစားရင္းမွ အမွတ္ရမိသည္မ်ား ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က ႏိုင္ငံတစ္၀န္းမွ ျပည္ေထာင္စုကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ ေဆြးေႏြးပဲြ တက္ေရာက္ရန္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ ရက္ မတိုင္ခင္ သြားၾကရသည္။ မႏၲေလး - လားရွိဴး ရထားလမ္းတေလွ်ာက္ရွိ ျမိဳ႕မ်ားမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ပါလာသည့္ ရထားကို မူလတန္းေက်ာင္းမ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ ေက်ာင္းသား၊သူမ်ားက ဘူတာတြင္ သြားေစာင့္ျပီး ၾကိဳဆိုၾကရသည္။ မီးရထား ၀င္လာလွ်င္ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္မ်ား ဆုိင္းဘုတ္တင္ထားသည့္တြဲကို လက္ျပၾကရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ၾကိဳဆိုဖူးခဲ့သည္ကုိ မွတ္မိေနသည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ဆိုရွယ္လစ္ လူ႔ေဘာင္ၾကီးအတြင္း ခ်ီတက္ေနၾကသည့္ ေတဇလူငယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္မဟုတ္ပါလား။ ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သည္ မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ၊ မည္သည့္ ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားကို ယံုၾကည္ရမည္မွန္း မသိေသာသူ ျဖစ္ေနသည္ ထင္သည္။

(ကၽြန္ေတာ္တင္ထားသည့္ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္သည္ဟု ေျပာႏုိင္မည့္ ပံုုမ်ားကုိ သိမ္းဆည္းလိုပါက ျမန္ျမန္ သိမ္းထားၾကေစလိုပါသည္။ Blog တစ္ခု အေနျဖင့္ Google ထံမွ Memory 1G သာ အခမဲ့ ရရိွသျဖင့္ ၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပံုမ်ားကို ျပန္ျဖဳတ္ခ်ေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ Blog မွ ပံုမ်ားကို Copy မကူးႏိုင္ေစရန္ Setting မည္သို႔လုပ္ရမည္ကို သိပါသည္။ ထို႔ျပင္ ထိုသို႔လုပ္ျခင္းကိုလည္း ယံုၾကည္ျခင္း မရွိပါ။ )

ေစာသက္လင္း


စာမ်က္ႏွာ ၁ ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၁ ၊ ေအာက္ပိုင္း

စာမ်က္ႏွာ ၂  ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၂ ၊ ေအာက္ပိုင္း

စာမ်က္ႏွာ ၃ ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၃ ၊ ေအာက္ပိုင္း


စာမ်က္ႏွာ ၄ ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၄ ၊ ေအာက္ပိုင္း

စာမ်က္ႏွာ ၅ ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၅ ၊ ေအာက္ပိုင္း

စာမ်က္ႏွာ ၆ ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၆ ၊ ေအာက္ပိုင္း


စာမ်က္ႏွာ ၇ ၊ အေပၚပိုင္း
စာမ်က္ႏွာ ၇ ၊ ေအာက္ပိုင္း

စာမ်က္ႏွာ ၈ ၊ အေပၚပိုင္း

စာမ်က္ႏွာ ၈ ၊ ေအာက္ပိုင္း

10.2.11

၂၅ ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္းအမွတ္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား။

 


 ၂၅ ႏွစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္းအမွတ္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားကို ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔ တြင္ စာတိုက္ႏွင့္ ေၾကးနန္းဌာနမွ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။
 
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား ထုတ္ေ၀ျခင္း မွတ္တမ္းအရ လြတ္လပ္ေသာျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ထုတ္ေ၀ျခင္း အမွတ္စဥ္ (၃၂) ျဖစ္သည္။

အမ်ိဳးအမည္ စုစုေပါင္း ၃ မ်ိဳး ထုတ္ေ၀ခ့ဲပါသည္။

 ၁။      ၁၅ ျပား     
 ၂။      ၅၀ ျပား       
 ၃။        ၁ က်ပ္    
http://news-eleven.com
ျပည္ခ်စ္ပန္းႏႇင့္ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စုသို႔ ခရီးရႇည္ ေဆာင္းပါး မွ တိုက္ရိုက္ ကူးထားပါသည္။ 
 

6.2.11

ဖတ္မိဖတ္ရာ ..... ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ၏ သတၱိရွိေသာ သစ္တပင္

သတၱိရွိေသာ သစ္တပင္

ျမက္ၾကားကိုင္းၾကား ၊ ခ်ဳံႏြယ္ၾကားမွာ
အားယူလ်က္ ၊ အေညွာက္ထြက္၍
ႏြမ္းေသြ႔ေသြ႔ႏွင့္
အေလ့က်ေပါက္ အပင္ငယ္ -

ေႏြရက္ေရာက္၍
ျမက္ေျခာက္ကိုင္းေျခာက္
ညိႈးေသြ႔ေပ်ာက္လည္း ၊ အေညွာက္ႏုႏု
ေႏြကိုတုကာ ၊ ေသလုေသခင္
အသက္ရွင္ဆဲ ၊ ျမင္ရဆဲ ..... ။


မိုးလဲ၀င္ေရာ ၊ ျမက္ေတာႏွင့္ကုိင္း
ႏြယ္ပင္ရိုင္းတို႔ ၊ ၀ိုင္း၀ိုင္းပတ္လည္
ရွည္သန္ၾကီးစိုး ၊  လႊမ္းအုပ္မိုး၍
အေလ့က်ပင္ ၊ မေတြ႔ျမင္ေတာ့
ရွင္မွ ရွင္သန္ေသးရဲ႕လား ..... ။

ေႏြေႏြမိုးမိုး ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးဒဏ္
အဖိခံရင္း ၊ အံကိုတင္းလ်က္
အသက္ဆက္ကာ ၊ အရြက္လည္းဖား
ကုိင္းဖ်ားလည္းရွည္ ၊ ပင္စည္လည္းျမင့္
တဆင့္ဆင့္ႏွင့္ ၊ ၾကီးရင့္လာခဲ့ရပါသည္။

သို႔ႏွင့္ ....
ႏွစ္ေပါင္းလည္းၾကာ ၊ သည္ေနရာထက္
ျမက္ရိုင္းမေတြ႔ ၊ ႏြယ္မေတြ႔ေတာ့
အေလ့က်ပင္ ၊ ရြက္ႏုလြင္၍
ပင္စည္ရင့္ေရာ္ ၊ မိုးကိုေမွ်ာ္ကာ
ကန္႔ေကာ္ပန္းေတြေ၀လ်က္ ....


ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္စာေစာင္ အပိုင္း ၁ ၊
၁၉၇၀ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁ ရက္။ စာမ်က္ႏွာ ၂၈၁ ။


5.2.11

ေစာသက္လင္း ၊ တစ္ခ်ိန္က ျမိတ္ျမိဳ႕ ေရနက္ဆိပ္ကမ္း ၊ ေမာရစ္ေကာလစ္ ႏွင့္ ယိုးဒယား၀ိႈက္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ားမွ လာေရာက္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံသည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားထဲတြင္ အၾကီးဆံုးျဖစ္လာႏိုင္သည့္ ထား၀ယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္း အေၾကာင္း သတင္းမ်ားကို ဖတ္ရႈေနရပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၂ ရက္ေန႔က ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာ စာခ်ဳပ္အရ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာၾကီးမ်ား ဆိပ္ကပ္ရပ္နားကာ ကုန္တင္ကုန္ခ် ျပဳလုပ္ႏိုင္မည့္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကို  ထား၀ယ္ျမိဳ႕တြင္ ေဆာက္လုပ္မည္ျဖစ္သည္။ ဆက္စပ္စီမံကိန္းမ်ားအျဖစ္ အထူးစက္မႈဇုန္မ်ား တည္ ေဆာက္ျခင္း ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံ ထား၀ယ္ျမိဳ႕ႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ကန္ခ်နဘူရီျမိဳ႕ (Kanchanaburi) တုိ႔ကို ဆက္သြယ္ မည့္ ကားလမ္း ၊ ရထားလမ္း တုိ႔ကို ေဖာက္လုပ္သြားၾကမည္ ျဖစ္သည္။ ကန္ခ်နဘူရီျမိဳ႕သည္ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕မွ ၁၂၉ ကီလိုမီတာခန္႔သာ ေ၀းသည္။ ကားျဖင့္ဆိုလွ်င္ ၂ နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ခန္႔သာ ၾကာျမင့္ပါလိမ့္မည္။

ထား၀ယ္ျမိဳ႕တြင္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္း တည္ေဆာက္သည့္ အေၾကာင္းမွာ ရွင္းပါသည္။ အိႏၵိယသမုဒၵရာမွ ေရေၾကာင္းျဖင့္ သယ္လာသည့္ ကုန္္ပစၥည္းမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံ ထား၀ယ္ျမိဳ႕ ဆိပ္ကမ္းတြင္ ကမ္းသို႔ခ် ၊ ထိုမွ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ကုန္းလမ္းျဖင့္ သယ္ ။ ထိုင္းႏိုင္ငံမွ တစ္ဆင့္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ကုန္းလမ္းမွ ျမန္မာႏိုင္ငံ အထက္ပိုင္း ၊ တရုတ္ႏိုင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္ ၊ ေလာႏိုင္ငံ ၊ ကေမာၻဒီယားႏိုင္ငံ ၊ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ သယ္ေဆာင္ တင္ပို႔ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ မလကၠာေရလက္ၾကားကို မွီခို အားထားေနရမႈ က်ဆင္း လာမည္ ျဖစ္သည္။ အားလံုးသည္ ကိုယ့္တြက္ကိန္းႏွင့္ကိုယ္ အဆင္ေျပေနၾကလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ပထ၀ီ ေျမပံုေပၚမွ အေနအထားအရလည္း ဤလမ္းေၾကာင္းသည္ သားေရႊအိုးထမ္းမည့္ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ဤဇာတ္လမ္းတြင္ ထား၀ယ္ျမိဳ႕သည္ အဓိက မင္းသား ျဖစ္လာပါလိမ့္မည္။ သူ႔မွာ မင္းသားျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္း မ်ားစြာလည္း ရိွေနသည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ႏိုင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈမ်ား ၊ စီမံကိန္းမ်ား ၊ စက္မႈဇုန္မ်ား တည္ ေဆာက္ျခင္းသည္ ေကာင္းပါသည္။ ရႈေထာင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ ၾကည္႔ရႈ သံုးသပ္ၾကမည့္ ေ၀ဖန္ေရးမ်ား ၊ အားသာခ်က္မ်ား ၊ အားနည္းခ်က္မ်ား ၊ ျဖစ္ေစခ်င္သည္မ်ား ၊ မျဖစ္ေစခ်င္သည္မ်ား ၊ ..... အားလံုးကို အသာထား၍ ျခံဳၾကည့္လွ်င္ ေကာင္းမြန္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ ဘာမွ် မရွိသည္ထက္စာလွ်င္ ေကာင္းပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ထား၀ယ္စီမံကိန္းကို စိတ္၀င္စားေနပါသည္။ ထိုထား၀ယ္စီမံကိန္း အေၾကာင္းကို စဥ္းစားရင္း ဟိုေတြး သည္ေတြး စိတ္ကူး ေရအလွ်င္ေနာက္သို႔ စီးေမွ်ာေနမိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ထား၀ယ္ျမိဳ႕မွ ေမာင္းမကန္ ကမ္းေျခ ၾကီးပြားတိုးတက္လာရင္း ပ်က္စီးေတာ့မည့္အေရး ၾကိဳတင္ လြမ္းေဆြးေနမိသည္။ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ ပ်က္စီးမွာ ေသခ်ာသည္။

ဆင္းရဲသား နင္းျပား အလုပ္သမားတို႔၏ အေရးကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖင့္ သတၲဳတြင္း ကုမၸဏီမွ အလုပ္ ထုတ္ပယ္ျခင္းခံခဲ့ရသည့္ ကိုဗထူး ၊ ဘီအိုင္ေအေနာက္ သားမယားပစ္ျပီး ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားခဲ့သည့္ တပ္ၾကပ္ကေလး ဗထူး ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင့္သို႔ တိုးျမွင့္ ဂုဏ္ျပဳခံရသည္ကုိ မသိလိုက္ ႏိုင္ေတာ့ေသာ ဗိုလ္မွဴးဗထူး ၊ ေတာၾကိဳအံုၾကားမွာ လက္က်န္ေဆး၀ါးအခ်ိဳ႕ကို ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ ငဲ့ညွာရင္း ျငင္းပယ္ခဲ့သည့္ အသက္ ၂၉ ႏွစ္အရြယ္တြင္ က်ဆံုးသြားခဲ့ရေသာ ဗိုလ္မွဴးၾကီးဗထူး။ ထား၀ယ္မွာ သမိုင္းေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါသည္။

ထား၀ယ္သာမဟုတ္ ၊ ကန္ခ်နဘူရီမွာလည္း သမိုင္းမ်ားစြာရွိသည္။ ဘုရင့္ေနာင္မင္း ႏွင့္ အေလာင္း ဘုရားမင္းတို႔ ထိုင္းကို ေရာက္ခဲ့ၾကသည့္အခ်ိန္က ကန္ခ်နဘူရီသည္ ျမိဳ႕ငယ္ရြာငယ္ေလးသာ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။ ၁၇၆၇ ခုႏွစ္ အယုဒၶယျမိဳ႕ (Ayutthaya) ပ်က္ဆီးသြားခဲ့ျပီးေနာက္ ယိုးဒယားႏိုင္ငံကို ျပန္လည္ စုစည္းျပီး ျမိဳ႕ေတာ္ကို ဘန္ေကာက္သို႔ ေျပာင္းေရြ႕ခဲ့သည့္ King Rama I (၁၇၈၂ ခုႏွစ္) လက္ထက္ေလာက္တြင္ ကန္ခ်နဘူရီသည္ အေရးပါသည့္ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ King Rama I သည္ ျမန္မာဘုရင္တို႔ ယိုးဒယားကို ထပ္မံ ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ျခင္း မရွိႏိုင္ေစရန္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားကို အားအင္ ျဖည့္တင္းသည့္ကာလတြင္ ကန္ခ်နဘူရီသည္ စည္ကားသည့္ ေဒသတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။

ေက်ာ္ျငိမ္း (သုေတသန အရာရွိ) ေရးသည့္ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္ စာအုပ္ အရ သခင္ဗဂ်မ္း (ဗိုလ္လေရာင္) ႏွင့္ သခင္လွေဖ (ဗိုလ္လက္်ာ) တို႔သည္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ကန္ခ်နဘူရီမွ ျပည္တြင္း သို႔ ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ရန္ ၾကိဳးစားရင္း ၁၉၄၁ ႏို၀င္ဘာ ၂၁ ရက္ေန႔တြင္ နယ္စပ္၌ ထိုင္းရဲမ်ား၏ ဖမ္းဆီးျခင္းခံခဲ့ရသည္။

ကန္ခ်နဘူရီ၏ ထင္ရွားသည့္ သမိုင္းမ်ားထဲတြင္ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္က ေဖာက္လုပ္ခဲ့သည့္ ‘ The Death Railway ’ ေသမင္းတမန္ ရထားလမ္း ရွိသည္။ River Kwai ရွိသည္။ ျပင္သစ္ စာေရးဆရာ Pierre Boulle ၏ The Bridge over the River Kwai, 1952 ဝတၳဳ ရွိသည္။ အဂၤလိပ္ ရုပ္ရွင္ ဒါရိုက္တာၾကီး Sir David Lean ၏ နာမည္ေက်ာ္ ရုပ္ရွင္ကား The Bridge on the River Kwai , 1957 ရွိသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း က်န္ခဲ့သည့္ မိဘမ်ားကို တစ္ခါတေလ သတိရေနတတ္သည့္ ျမစ္ကမ္းနံေဘးမွ မိန္းကေလးမ်ား ရိွသည္။

ထား၀ယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္းႏွင့္ ဆက္စပ္သည့္ သတင္းမ်ားစြာကိုလည္း ဖတ္ရႈရပါသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္အေတာ္ၾကာက ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ သူပိုင္ဆိုင္သည့္ ႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း အဆြယ္ကုန္းေျမကို ျဖတ္၍ တူးေျမာင္းေဖာက္ရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ဖူးသည္။ ေဒါက္တာလိႈင္ျမင့္၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကိုလည္း ဖတ္ရႈရသည္။ သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားအရ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ခန္႔က NLD ပါတီမွ တာ၀န္ေပးခ်က္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ စီးပြားေရး စီမံကိန္းမ်ား ေရးဆြဲခဲ့ရာ ထား၀ယ္ေရနက္ဆိပ္ကမ္းလည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ ျဖစ္သည္ဟု ဖတ္ရပါသည္။ အျခားသတင္း မ်ားလည္း မ်ားစြာ ရွိပါသည္။

သတင္းမ်ား အားလံုးသည္ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ ဤသတင္းမ်ား အလိုအရေတာ့ ထား၀ယ္သည္ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ၾကီးပြားတိုးတက္ေတာ့မည္ လူငယ္ကေလးႏွင့္ တူသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤလူငယ္ေလး အေၾကာင္းကိုေတြးမိတိုင္း ဖတ္ခဲ့ဖူးသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သတိရေနပါသည္။ ထိုစာအုပ္ထဲတြင္ေတာ့ ျမိတ္ျမိဳ႕သည္ မင္းသားေလး ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ၁၆၃၃ ခုႏွစ္ေလာက္က ျမိတ္ျမိဳ႕သည္ ယိုးဒယားႏိုင္ငံ အယုဒၶယျမိဳ႕ေတာ္အတြက္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္း တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ယခုေတာ့  ျမိတ္ျမိဳ႕သည္ ရာဇ၀င္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့သည့္ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကေလး  ျဖစ္သြားခဲ့ပါျပီ။

ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနေသာ စာအုပ္မွာ အဂၤလိပ္ စာေရးဆရာၾကီး ေမာရစ္ေကာလစ္ Maurice Collis ေရးသားခဲ့သည့္ Siamese White စာအုပ္ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာဘာသာသို႔ ဦးစံ၀င္း မွ ျပန္ ဆိုျပီး  ယိုးဒယား၀ိႈက္ အမည္ျဖင့္ ျမန္မာျပည္စာအုပ္တိုက္မွ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ ပထမအၾကိမ္အျဖစ္၊ ၁၄ ၾကိမ္ေျမာက္ ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး အထိမ္းအမွတ္ ရည္ရြယ္ကာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းထုတ္ေ၀မႈမ်ားကိုေတာ့ မသိပါ။

၁၆၇၀ - ၁၆၈၈ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္းက ယိုးဒယားပိုင္ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ က်င္လည္က်က္စားခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး Samuel White အေၾကာင္း အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ ျဖစ္သည္။
 





Siamese White (ယိုးဒယား၀ိႈက္) စာအုပ္သည္ ၁၆၇၀ - ၁၆၈၈ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္းက ယိုးဒယားပိုင္ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ က်င္လည္ က်က္စားခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး Samuel White အေၾကာင္း အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဤစာအုပ္ကို စဖတ္ဖတ္ခ်င္း စကားလံုးအသိ မၾကြယ္၀မႈေၾကာင့္ စိတ္ထဲတြင္ ရႈပ္ေထြးသြားခဲ့သည့္ ေ၀ါဟာရမ်ားရွိသည္။ စာအုပ္အမည္တြင္ပါသည့္ Siamese ႏွင့္ လူအမည္ Samuel တို႔ကို မသဲကြဲျခင္း ျဖစ္သည္။ တစ္ခုခုမ်ား လြဲေနသလားဟု သံသယလြဲမွားမိသည္။ သို႔ျဖင့္ အင္တာနက္တြင္ လိုက္ရွာၾကည့္ခဲ့သည္။ Samuel မွာ အမည္တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ Siamese မွာေတာ့ သမိုင္းလက္တံ ဆြဲဆန္႔စရာမ်ားစြာ ရွိေနသည္။


ကုန္လြန္ခဲ့ျပီးျဖစ္သည့္ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာက သမိုင္းျဖစ္ရပ္မ်ားအေၾကာင္းကုိ ပညာရွင္မ်ား ေျပာဆိုၾကသည့္အခါ ခုႏွစ္အတိအက် ခန္႔မွန္းဖို႔ရန္ ခက္ခဲၾကပါလိမ့္မည္။ ထိုပညာရွင္မ်ား ေရးသား ထားသမွ်ကို ထပ္ဆင့္ဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔က ညြန္းၾကသည့္အခါ ပိုမိုခက္ခဲပါသည္။ သမိုင္းျဖစ္ရပ္မ်ား၏ ခုႏွစ္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ရွာေဖြေတြ႔ရွိထားျခင္းလည္း တစ္ခုမွ် မရွိပါ။ ရွာဖတ္၍ ရႏိုင္သမွ် ေနရာမ်ားမွ ရွာထားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္စံုတဦးက မင္းညႊန္းတဲ့ ခုုႏွစ္က မွားေနတယ္ဟု ဆိုခဲ့လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆိုေနမည္ မဟုတ္ပါ။  ကၽြန္ေတာ္ ရွာဖတ္ထားသည့္ ေနရာကိုသာ ညႊန္ျပလိုက္မည္ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္အစိတ္က ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားလွ်င္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ အတိအက် ေျပာႏိုင္ဖို႔ရာ တစ္ခါတရံ ခက္ခဲပါသည္။


၀ီကီမွတ္တမ္းမ်ား၊ ရွာဖတ္မိသမွ် အင္တာနက္မွတ္တမ္းမ်ားအရ ၁၃ရာစု ပတ္၀န္းက်င္ခန္႔မွစ၍ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ အမည္သည္ Siam ျဖစ္သည္ဟု မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ခဲ့ျပီး၊ ထိုတိုင္းျပည္ရွိ လူမ်ိဳးမ်ားကို Siamese ဟု ေခၚဆိုခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က Siam တိုင္းျပည္၏ ျမိဳ႕ေတာ္မွာ (Ayutthaya) အယုုဒၶယ ျဖစ္သည္။ ထုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ အယုုဒၶယျမိဳ႕ေတာ္၏ သက္တမ္းမွာ ၁၃၅၁ - ၁၇၆၇ ခုႏွစ္ ပတ္၀န္း က်င္ ျဖစ္သည္။ ထိုကာလမ်ားမွစ၍ Siam ဟု ေခၚဆိုခဲ့ေသာ တုိင္းျပည္ကို ၁၉၃၉ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ Thailand ဟု ေျပာင္းလဲေခၚေ၀ၚခဲ့သည္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ခန္႔တြင္ Siam ဟု ျပန္လည္ ေခၚဆိုခဲ့ၾကျပီး၊ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၁ ရက္မွစ၍ Thailand ဟု ေျပာင္းလဲခဲ့သည္မွာ ယေန႔တိုင္ ျဖစ္သည္။ Siam ၊ Thailand တို႔၏ အဓိပၸါယ္မ်ားကိုလည္း ဆက္လက္ ေလ့လာသင့္ပါသည္။


ယိုးဒယားဆိုသည့္ အမည္ ဆင္းသက္လာသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္သမိုင္းကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာႏွင့္ေပႏွင့္ အေသအခ်ာမသိ။ ပါးစပ္ေျပာအရေတာ့ အယုဒၶယ မွ "အ" ကို ျဖဳတ္၍ ျမန္မာတို႔က ယုဒၶယ ဟု ေခၚေ၀ၚရာမွ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ယိုးဒယား ျဖစ္လာသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေသအခ်ာမသိ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဤကဲ့သို႔ ယိုးဒယား ဟူသည့္အမည္စကားလံုး ဆင္းသက္လာရာအေၾကာင္း စာႏွင့္ေပႏွင့္ ရွိေနလိမ့္မည္ဟုေတာ့ ယံုၾကည္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ စာဖတ္ေလ့လာမႈ မႏွံ႔စပ္၍ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ( ဥပမာဆိုရလွ်င္ တရုတ္ ဟူသည့္ အေခၚအေ၀ၚအေၾကာင္း စာတမ္း တစ္ေစာင္ရွိသည္။ ေဒါင္းရန္ - https://www.myanmarisp.com/2011/General_Hsitory/GH0030/view )


ထို႔ေၾကာင့္ ေမာရစ္ေကာလစ္က  Samuel White အေၾကာင္းျဖစ္သည့္ သူ႔စာအုပ္ကို Siamese White ဟု အမည္ေပးခဲ့ျပီး ၊ ဦးစံ၀င္းက ယိုးဒယား၀ိႈက္ အမည္ျဖင့္ ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆိုခဲ့ပါသည္။


ယိုးဒယား၀ိႈက္စာအုပ္တြင္ ျမိတ္ျမိဳ႕သည္ Siam တိုင္းျပည္ အယုုဒၶယျမိဳ႕ေတာ္၏ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ဘက္ျခမ္း ပင္လယ္ဆိ္္ပ္ကမ္းျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ ျဖစ္သည္။ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ေရွးက ျမိတ္ျမိဳ႕၏ အမည္သည္ Mergui မာဂီး ျဖစ္သည္။ ယခုထိလည္း Mergui ဆိုလွ်င္ ျမိတ္ျမိဳ႕ကို ညႊန္းေနဆဲျဖစ္သည္။ စင္ကာပူတြင္ Rangoon Road, Mandalay road တို႔ႏွင့္အျပိဳင္ Mergui Road ရွိသည္။


ျမိတ္ျမိဳ႕သည္ ၁၁ - ၁၃ ရာစုခန္႔က ပုဂံအင္ပါယာမွ ပိုင္ဆိုင္သည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။ ပုဂံ မပိုင္သည့္ ကာလမ်ားတြင္ပင္ Siam တုိင္းျပည္မွ မပိုင္ေသးေပ။ ပုဂံ အင္အားခ်ိနဲ႔သြားျပီး Siam အားေကာင္းလာသည့္ ၁၃ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္း (၁၂၈၇ ခန္႔) မွစ၍ ျမိတ္ အပါအ၀င္ တနသၤာရီေဒသကို Siam တုိင္းျပည္က ပိုင္ဆိုင္လာခဲ့သည္။ ဘုုရင့္ေနာင္မင္း လက္ထက္အတြင္း ခန္႔မွန္း ၁၅၆၄ - ၁၅၉၃ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ေတာ့ တနသၤာရီေဒသကို ျမန္မာတို႔က ပိုင္ဆိုင္လိုက္ေသးသည္။ ေယဘူယ်အားျဖင့္ တနသၤာရီေဒသကို ၁၃ ရာစုေႏွာင္းပိုင္းမွ ၁၈ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္း အထိ Siam တိုင္းျပည္ အယုုဒၶယျမိဳ႕ေတာ္မွ ပိုင္ဆုိင္ခဲ့ပါသည္။ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းလက္ထက္ ၁၇၆၅ ခုႏွစ္ခန္႔တြင္ ျမန္မာတို႔က တနသၤာရီေဒသကို သိမ္းပိုက္ခဲ့ျပီး၊ ထိုကာလမွ ေတာက္ေလွ်ာက္ ျမန္မာဘုရင္တို႔က အစဥ္အဆက္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့သည္။ ပထမ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ စစ္ပြဲအျပီးတြင္ေတာ့ ျမန္မာဘုရင္တို႔က လက္လြတ္လိုက္ရေတာ့သည္။



၁၃၅၀ ခုႏွစ္က တနသၤာရီေဒသကို အယုုဒၶယမွ ပိုင္ဆိုင္သည္။ (Photo - www.zum.de)


၁၅၅၀ ခုႏွစ္က တနသၤာရီေဒသကို အယုုဒၶယမွ ပိုင္ဆိုင္သည္။ (Photo - www.zum.de)

၁၈၀၀ ခုႏွစ္တြင္ တနသၤာရီေဒသကို ျမန္မာမွ ပိုင္ဆိုင္သည္။
၁၇၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာတို႔က ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ခဲ့သည္။ (Photo - www.zum.de)


၂၀၀၅ ခုႏွစ္  (Photo - www.zum.de)
Dutch East India Company မွ ၁၆၆၅ ခုႏွစ္ခန္႔က ေရးဆြဲခဲ့ေသာ အယုုဒၶယျမိဳ႕ပံု (Photo - wiki)
ထိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ Uthong အမည္ရွိ ထိုင္းဘုရင္သည္ ၁၃၅၁ ခုႏွစ္တြင္ အယုုဒၶယျမိဳ႕၏ ပထမဆံုး ဘုရင္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ အယုုဒၶယျမိဳ႕သည္ Siam တိုင္းျပည္၏ ျမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္  ႏွစ္ေပါင္း ေလးရာေက်ာ္ တည္တံ့ခဲ့သည္။ ျမန္မာဘုရင္ အေလာင္းဘုရား၏ ဒုတိယသားေတာ္ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းက ၁၇၆၇ ခုႏွစ္တြင္ အယုုဒၶယျမိဳ႕ကို တိုက္ခိုက္ေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး ၊ ျမိဳ႕လည္းပ်က္စီးသြားခဲ့သည္။ ျမန္မာတို႔က လအနည္းငယ္ခန္႔သာ အယုုဒၶယျမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ တရုတ္တို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံ အထက္ပိုင္းကို တိုက္ခိုက္လာသျဖင့္   ျမန္မာတပ္မ်ားသည္ ၁၇၆၈ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းတြင္ အယုုဒၶယမွထြက္ခြာျပီး ျပည္ေတာ္ျပန္သြားခဲ့ၾကသည္။ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္က်န္ခဲ့သည့္ Siamese တို႔ကို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ Taak-Sin ကျပန္လည္စုစည္းျပီး ျမိဳ႕ေတာ္ကို ဘန္ေကာက္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားၾကေလသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ အယုုဒၶယျမိဳ႕၏ စာမ်က္ႏွာမ်ား ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ေတာ့သည္။


အယုုဒၶယျမိဳ႕သည္ ႏွစ္ေပါင္းေလးရာေက်ာ္ခန္႔ တဆက္တည္း တည္တံ့ခဲ့ေသာ ျမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သျဖင့္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားသည္ဟု မွတ္တမ္းမ်ားကဆိုၾကသည္။  ဒ႑ာရီဆန္ေသာ အေရွ႕တိုင္း၏ ေရာင္း၀ယ္ေရး ျမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္။ ၁၇ ရာစုခန္႔က ဒတ္ခ်္တို႔၏ မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ အယုုဒၶယျမိဳ႕သည္ အက်ယ္ ၆ မိုင္မွ်ရွိ၍ ေက်ာက္ခင္းလမ္းမၾကီးမ်ားမွာ ေျဖာင့္တန္းျပီး က်ယ္၀န္းလွေၾကာင္း ၊ ျမိဳ႕တဘက္တြင္ တူးေျမာင္းမ်ား စီးဆင္းလ်က္ရွိျပီး ၊ ဘုရင့္နန္းေတာ္မွာ ျမိဳ႕ကေလးတစ္ျမိဳ႕ပမာ လြန္စြာခမ္းနားေၾကာင္း ေရးသားထားသည္။ ျပင္သစ္ႏွင့္ အဂၤလိပ္တို႔၏ ၁၇ ရာစု မွတ္တမ္းမ်ားတြင္လည္း ျမိဳ႕၏ လူဦးေရ မ်ားျပားလွေၾကာင္း ၊ ေစတီပုထိုးမ်ားမွာလည္း ျမင့္မားျပီး မ်ားျပားေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ အယုုဒၶယျမိဳ႕၏ ခမ္းနားမႈမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္ထားၾကသည္။


အယုုဒၶယျမိဳ႕သည္ တိုင္းျပည္အသီးသီးမွ ကုန္သည္ပဲြစားမ်ား၏ ကုန္ပစၥည္း ေရာင္းခ်ဖလွယ္ရာဌာနလည္းျဖစ္သည္။ ဥေရာပ၊ အိႏၵိယ၊ ပါးရွန္ႏို္င္ငံမ်ားမွ အ၀တ္အထည္မ်ား၊ ၀ါဂြမ္းမ်ား ၊ ဟင္းခတ္ အေမႊးအၾကိဳင္မ်ား။ တရုတ္၊ ဂ်ပန္တို႔မွ ပိုးထည္မ်ား၊ ေၾကြထည္မ်ား၊  လဘက္ေျခာက္မ်ား။  ကုန္ပစၥည္းမ်ားသည္ အယုုဒၶယျမိဳ႕တြင္ စုေ၀းေတြ႔ဆံုၾကသည္။ ကုန္သည္မ်ားသည္ အယုုဒၶယျမိဳ႕တြင္ ဖလွယ္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ စီးပြားေရးေကာင္းမြန္ေသာျမိဳ႕ျဖစ္သျဖင့္ အယုုဒၶယျမိဳ႕သည္ ၾကီးက်ယ္ စည္ကားခဲ့ေလသည္။


ထိုသို႔  အယုုဒၶယျမိဳ႕ ေရာင္း၀ယ္ေရးဗဟိုဌာနအျဖစ္ စည္ကားခဲ့ျခင္း၏ အဓိကမွာ ျမိတ္ျမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ဒါးျပမ်ား၏ ေဘးရန္ကို စိုးရိမ္သျဖင့္ ကုန္သည္မ်ားသည္ မလက္ကာေရလက္ၾကားကို ျဖတ္ျပီး တေကြ႔တပတ္ၾကီး သြားရမည့္ခရီးကို ေရွာင္ရွားလိုၾကသည္။ အခ်ိန္ကာလသည္လည္း ပိုမို ၾကာျမင့္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိႏၵိယသမုဒၵရာ ပင္လယ္ခရီးမွ ကုန္မ်ားကို ျမိတ္တြင္ ကုန္းေပၚသို႔ခ်သည္။ ထိုမွ ျမိတ္အနီးရွိ တနသၤာရီျမစ္အတိုင္း ေလွ၊ သေဘၤာမ်ားျဖင့္ တနသၤာရီျမိဳ႕သို႔ ေရလမ္းျဖင့္ သယ္ယူသြားၾကသည္။ တနသၤာရီျမိဳ႕မွ ကုန္းလမ္းျဖင့္ မဲနမ္ျမစ္ကမ္းရွိ ပီပီလီျမိဳ႕သို႔ သယ္ေဆာင္ၾကသည္။ ပီပီလီျမိဳ႕မွ မဲနမ္ျမစ္ေရေၾကာင္းလမ္းျဖင့္ အယုုဒၶယျမိဳ႕သို႔ ေပါက္ေရာက္သည္။ ခရီးလမ္းတြင္ စိုးရိမ္ရမည့္ ေဘးရန္ မရွိ၊ အခ်ိန္လည္း ပိုျမန္သည္။ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားႏိုင္ရန္ အဓိက လိုအပ္ခ်က္မ်ား ျပည့္စံုေနသည္။ Siam ဘုရင္မ်ားသည္ ကုန္သည္မ်ားထံမွ အခြန္အတုတ္မ်ား ရရွိသည္သာမက သူတို႕ကိုယ္တိုင္လည္း စီးပြားေရးလုပ္ၾကသည္။ အျမတ္မ်ားသည့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို  လက္၀ါးၾကီးအုပ္ထားသည္။ ျမိတ္ျမိဳ႕၊ တနသၤာရီျမိဳ႕၊ ပီပီလီျမိဳ႕ စသည္ ကုန္စည္မ်ား ကူးေျပာင္းသည့္ ေနရာမ်ားတြင္ ကုန္ေလွာင္ရံုၾကီးမ်ား ေဆာက္လုပ္ျပီး ငွားရမ္းသည္။ ဆင္မ်ားကို ဖမ္းဆီးျပီး အိႏၵိယ မဟာရာဇာမ်ားထံ ေရာင္းခ်ၾကသည္။ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ သေဘၤာက်င္းေဆာက္လုပ္ျပီး တိုက္သေဘၤာမ်ား၊ ဥေရာပသို႔တိုင္ သြားႏိုင္သည့္ ကုန္တင္သေဘၤာမ်ားကို တည္ေဆာက္သည္။ ရာစုႏွစ္ႏွင့္ခ်ီ၍ အယုုဒၶယျမိဳ႕ ဘုရင္မ်ားသည္ ျမိတ္ျမိဳ႕ကို အမွီျပဳျပီး ၀င္ေငြမ်ားစြာ ရရိွခဲ့ၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ကတည္းက ျဖစ္ပါသည္။


ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ျမိတ္ျမိဳ႕သည္ တစ္ခ်ိန္က ေရနက္ဆိပ္ကမ္းျမိဳ႕အျဖစ္သာ စာအုပ္ထဲတြင္ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ က်န္ရွိေတာ့သည္။ ဟိုးအရင္ကလို တနသၤာရီျမစ္ကိုလည္း အမွီျပဳစရာ မလိုေတာ့သျဖင့္ ျမိတ္သည္ ပိုမွိန္သြားခဲ့ရျပီ။ ကုန္မ်ားသယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးအတြက္ ယခင္က ျမိတ္သည္ Siam တိုင္းျပည္ အယုုဒၶယျမိဳ႕သို႔ သြားရာ ၀င္ေပါက္ျဖစ္ခဲ့သကဲ့သို႔ ၊ ယခုအခါ ထား၀ယ္သည္ Thailand ႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕သို႔ သြားရာ ၀င္ေပါက္ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ ၀င္ေပါက္ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ သေဘာတရားကေတာ့ အတူတူပင္ ျဖစ္ေလသည္။


၁၈ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္းက ျမိတ္ျမိဳ႕ေျမပံု (Photo - http://www.bl.uk/onlinegallery/) British Library


ယိုးဒယား၀ိႈက္စာအုပ္အရ ေမာရစ္ေကာလစ္သည္ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ ၁၉၃၂ - ၃၃ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ေနထိုင္ခဲ့သည္္။ သူသည္ ၁၉၁၂ မွ ၁၉၃၄ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း အဂၤလိပ္အစိုးရ အမႈထမ္းအျဖစ္ ျမန္မာျပည္အႏွံအျပားတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ သူ၏ ျမန္မာျပည္ေနာက္ခံျဖင့္ ေရးသားခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားထဲမွ မိဘုရားဖြားေစာ၊ ေန၀င္ဘုရင္မ်ား၊ ျမန္မာျပည္တြင္ စစ္ေဆးခဲ့ေသာ အမႈအခင္းမ်ား စာအုပ္ ၃ အုပ္ကုိသာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးပါသည္။ ဤစာအုပ္ ၃ အုပ္အျပင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ထားသည့္ အျခားစာအုပ္မ်ား ရွိ မရွိကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ရွိခဲ့လွ်င္ ဖတ္ခ်င္လွပါသည္။ ေမာရစ္ေကာလစ္သည္ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ အမႈထမ္းေနစဥ္အတြင္း ၁၆၇၀-၁၆၈၈ ခုႏွစ္မ်ားက  ယိုးဒယားဘုရင္ကို သစၥာခံျပီး ျမိတ္ျမိဳ႕ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေနရင္းမွ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္အတြင္း ပင္လယ္ဒါးျပ ျဖစ္လာခဲ့သည့္ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး ဆင္ျမဴရယ္၀ိႈက္ အေၾကာင္းကို ၾကားသိခဲ့ရေလသည္။ သမိုင္းထဲမွ တကယ့္ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ တစ္ခါတရံ စိတ္ကူးျဖင့္ စဥ္းစား၍မရႏိုင္ေအာင္ပင္ ထူးဆန္းခဲ့ပါသည္။


ေမာရစ္ေကာလစ္သည္ ၀ိႈက္အေၾကာင္းကို ျမိတ္တြင္ တတ္ႏိုင္သမွ် မွတ္သားခဲ့ျပီး ၁၉၃၄ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္သို႔ ျပန္သြားခဲ့သည္။ သူသည္ လန္ဒန္ရွိ ျပတိုက္မ်ား၊ မွတ္တမ္းဌာနမ်ားမွ ၀ိႈက္အေၾကာင္းကုိ ထပ္မံ ေလ့လာကာ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္တြင္ Siamese White ကို ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။


ဆင္ျမဴရယ္ ၀ိႈက္၏ ကိုယ္ေရးျဖစ္စဥ္သည္ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ သူ႔ကို ၁၆၅၀ခုႏွစ္ခန္႔တြင္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဘရစ္စတိုးေဒသတြင္ ေမြးဖြားခဲ့ျပၤီီး သေဘၤာသားပညာကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ သူ၏ အစ္ကိုသည္ တပည့္တစ္ဦးႏွင့္အတူ လြတ္လပ္ေသာ ကုန္သည္အျဖစ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျပီး၊  အိႏၵိယ ႏွင့္ Siam တိုင္းျပည္ အယုုဒၶယျမိဳ႕အၾကား ကူးသန္းေနေလသည္။ ၀ိႈက္သည္ ၁၆၇၅ ခန္႔တြင္ အစ္ကိုရွိရာ လိုက္လာခဲ့ျပီီး မဒရပ္ရွိ အေရွ႕အိိႏၵိယကုမၸဏီတြင္ ပိုင္းေလာ့အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ၁၆၇၇ ခန္႔တြင္ သူသည္ အစ္ကိုရွိရာ အယုုဒၶယျမိဳ႕သို႔ ေရာက္လာခဲ့ျပီး ဘုရင္ထံ ၀င္ေရာက္ခစားခဲ့သည္။ သူ႔အစ္ကို၏ တပည့္ျဖစ္သူ ဂရိလူမ်ိဳး ကြန္စတင့္ေဖာလကြန္သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အယုုဒၶယဘုရင္၏ ယံုၾကည္အားကိုးရေသာသူ ျဖစ္ေနေလျပီ။


အယုုဒၶယဘုရင္က ၀ိႈက္ကို ဘုရင့္ပိုင္ ဆင္တင္သေဘၤာ၏ ကက္ပတိန္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။ ၀ိႈက္သည္ အေရွ႕အိိႏၵိယကုမၸဏီ၏ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေနေသးသျဖင့္ အယုုဒၶယဘုရင္က ၂ ႏွစ္ သက္တမ္းစာခ်ဳပ္ျဖင့္ ကုမၸဏီထံမွ ၀ိႈက္ကို ငွားရမ္းခဲ့ရသည္။ အယုုဒၶယဘုရင္က ျမိတ္မွ အိႏၵိယသို႔ ဆင္မ်ားကို သေဘၤာျဖင့္တင္ပို႔ ေရာင္းခ်သည့္ ၀င္ေငြေကာင္းသည့္ လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ၀ိႈက္သည္ ဆင္တင္သေဘၤာ ကက္ပတိန္အျဖစ္ ၄ ႏွစ္ခန္႔ လုပ္ခဲ့သည္။


အယုုဒၶယဘုရင္သည္ ၀ိႈက္ကို အားထားလာျပီး တနသၤာရီေဒသ မင္းၾကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ေလသည္။ ၀ိႈက္သည္ ျမိတ္ျမိဳ႕တြင္ ရံုးစိုက္ရမည္ျဖစ္ျပီး အယုုဒၶယဘုရင္၏ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား၊ အခြန္ေကာက္ခံေရးမ်ား၊ စစ္ဘက္ကာကြယ္ေရးမ်ားကို တာ၀န္ယူရမည္ ျဖစ္သည္။ ၀ိႈက္၏ ၾသဇာအာဏာႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္သည္ လြန္စြာၾကီးမားေလသည္။ ၀ိႈက္သည္ ေလာဘေဇာတက္လာခဲ့ျပီး ဘုရင္၏ ေငြေၾကးမ်ားကိုပင္ အလြဲသံုးစားျပဳလာသည္။ ျမိတ္ျမိဳ႕ရွိ သေဘၤာက်င္းတြင္ သူ႔စိတ္ၾကိဳက္ စစ္သေဘၤာမ်ားကို တည္ေဆာက္ခဲ့ျပီး ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္အတြင္း ကုန္တင္သေဘၤာမ်ားကို ဒါးျပတုိက္ေလသည္္။ သူသည္ အဂၤလန္ကုန္သေဘၤာမ်ား၊ ျမန္မာ ပဲခူးပိုင္ ကုန္သေဘၤာမ်ား၊ ေတြ႔မေရွာင္ ဒါးျပတိုက္ျပီး ရလာသမွ် ေငြေၾကးမ်ားကို အဂၤလန္သို႔ ပို႔၍ သိမ္းဆည္းထားသည္။ သူလုပ္သမွ်ကို သူ႔အစ္ကို၏ တပည့္က  အယုုဒၶယမွ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ၀ိႈက္ကို တားဆီးႏိုင္မည့္သူမရွိ ျဖစ္လာသည္။


၁၆၈၈ခုႏွစ္တြင္ အယုုဒၶယ၌ နန္းတြင္းေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ထိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားက Siamese revolution of 1688 ဟု ဆိုၾကသည္။ အဂၤလိပ္ဘက္ယိမ္းသည့္ လက္ရွိ ဘုရင္ကို အျခားတစ္ဦးက ျပင္သစ္တို႔ အကူအညီျဖင့္ နန္းခ်လိုက္ေလသည္။ အယုုဒၶယျမိဳ႕ေတာ္၌ အဂၤလိပ္တို႔ ၾကီးစိုးေနမႈ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားခဲ့ရေတာ့သည္။ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးမ်ား အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ခံလိုက္ၾကရသည္။ ဘုရင္သစ္က ျမိတ္ျမိဳ႕အား စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ျပင္သစ္လူမ်ိဳးတစ္ဦးကို တာ၀န္ေပးလိုက္သည္။ ၀ိႈက္သည္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ ကုန္အျပည့္တင္ထားသည့္ သေဘၤာႏွစ္စီးျဖင့္ လန္ဒန္သို႔ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့သည္။


လန္ဒန္တြင္ အဂၤလန္ဘုရင္က ပုန္ကန္မႈ၊ အဂၤလိပ္သေဘၤာမ်ားကို ဒါးျပတိုက္မႈတို႔ျဖင့္ ၀ိႈက္ကို တရားစြဲေလသည္။ သူသည္ အမႈကို ရင္ဆိုင္ေနစဥ္ ရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။


ယိုးဒယား၀ိႈက္စာအုပ္တြင္ ဘာသာျပန္သူ၊ ထုတ္ေ၀သူတို႔၏ ေစတနာျဖင့္ အားထုတ္ေပးထားမႈမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ခုႏွစ္မ်ားႏွင့္ဆို္င္သည့္ ေအာက္ေျခမွတ္စုမ်ားကုိ ေဖာ္ျပေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ စာဖတ္သူမ်ား အခ်ိန္ကာလကို ႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ပါသည္။ ၀ိႈက္ေမြးဖြားသည့္ ေအဒီ ၁၆၅၀ ခုႏွစ္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာ ၁၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ပင္းတလဲမင္း လက္ထက္။ ၀ိႈက္ထြက္ေျပးသည့္ ေအဒီ ၁၆၈၈ ခုႏွစ္ဆိုလွ်င္ ျမန္မာ၁၀၅၀၊ အင္း၀ မင္းရဲေက်ာ္ထင္ လက္ထက္။


ထား၀ယ္ျမိဳ႕သည္ သမိုင္းဇာတ္ခံုေပၚသို႔ တက္ေရာက္လာပါျပီ။ ကန္လန္႔ကာေနာက္ ေရာက္သြားျပီျဖစ္သည့္ တစ္ခ်ိန္က ျမိတ္ျမိဳ႕ ဆိပ္ကမ္းအေၾကာင္းသည္ စာမ်က္ႏွာမ်ားထက္ စာလံုးမ်ားအျဖစ္သာ က်န္ခဲ့ရေတာ့မည္။ ထား၀ယ္ျဖစ္ေစ၊ ျမိတ္ျဖစ္ေစ ..... အသံုးခ်ခံ ဆိပ္ကမ္းကေလးမ်ား သက္သက္သာျဖစ္သည္။ အက်ိဳးစီးပြားမ်ားက ၄င္းတို႔ကို ျဖတ္သန္းသြားၾကသည္။ အက်ိဳးစီးပြားမ်ားသည္ ............. ။

 ရည္ညႊန္း -


- ယိုးဒယာ၀ိႈက္  ၊  ဦးစံ၀င္း ဘာသာျပန္သည္ ။ ျမန္မာျပည္စာအုပ္တိုက္ ၊ ၁၉၆၂ ဇန္န၀ါရီလ၊ ပ - ၾကိမ္
- http://en.wikipedia.org
- http://www.bl.uk/onlinegallery
- စာအုပ္ပိုင္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းအား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။


ေစာသက္လင္း

* * * * * * * * * *

မၾကာမီ ..... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ဖတ္ခ်င္ေနေသာ စာအုပ္မ်ား။ ေဒါက္တာခင္ေလးျမင့္၏ မင္းသားေလး
                                                             Antoine de Saint-Exupery's Le Petit Prince
                  အကယ္ဒမီ စႏၵရား လွထြတ္ ဘာသာျပန္ အိုင္းစတိုင္းႏွင့္ ေတြ႔တဲ့ည
                                                         The Night I met Einstein By Jerome Weidman

4.2.11

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ပထမအၾကိမ္ ပါတီညီလာခံ အထိမ္းအမွတ္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား။










ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ပထမအၾကိမ္ ပါတီညီလာခံ အထိမ္းအမွတ္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၈ ရက္ေန႔ တြင္ စာတိုက္ႏွင့္ ေၾကးနန္းဌာနမွ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါသည္။
 
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား ထုတ္ေ၀ျခင္း မွတ္တမ္းအရ လြတ္လပ္ေသာျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ထုတ္ေ၀ျခင္း အမွတ္စဥ္ (၃၀) ျဖစ္သည္။


တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားေအာက္တြင္ S.P.A.B II 4/1 ဟူေသာ စာလံုးပါရွိသည္။ S.P.A.B အဓိပၸါယ္မွာ State Philatelic Advisory Board ျဖစ္သည္။ အစိုးရ တံဆိပ္ေခါင္း အၾကံေပးအဖြဲ႔ ျဖစ္သည္။ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္တြင္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ျပီး ၊ ထိုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ တံဆိပ္ေခါင္း အနည္းငယ္တြင္ S.P.A.B စာလံုး ပါ၀င္ခဲ့သည္။
အမ်ိဳးအမည္ စုစုေပါင္း ၄ မ်ိဳး ထုတ္ေ၀ခ့ဲပါသည္။
 ၁။      ၅ ျပား       
 ၂။    ၁၅ ျပား          
 ၃။    ၂၅ ျပား      
 ၄။    ၅၀ ျပား     

ျမန္မာ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံအမည္ကို ေဖာ္ျပရာ၌ ႏွစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိဳ႕ ထုတ္ေ၀ျခင္း မ်ားတြင္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ ဟုေဖာ္ျပျပီး အခ်ိဳ႕တြင္ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဟူ၍ ေဖာ္ျပခဲ့ၾကသည္။ ေတာ္ပါသည္ မပါသည္ ကြာျခားျခင္း ျဖစ္သည္။ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ကြာျခားေနသည္ကို ေလ့လာသင့္ပါသည္။

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ၏ ပထမအၾကိမ္ ပါတီညီလာခံကို ၂၈-၆-၁၉၇၁ မွ ၁၁-၇-၁၉၇၁ အထိ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ မဂၤလာဒံု ၊ ဗဟို ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းရွိ ညီလာခံ ခန္းမတြင္ က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ဤညီလာခံကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ပထမအၾကိမ္ ပါတီညီလာခံ အထိမ္းအမွတ္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ားကို ထုတ္ေ၀ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
 
၂-၈-၇၁ ေန႔ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာပါ သတင္းတစ္ပုဒ္။ Photo - STL

Photo - STL


ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီကို ၈-၅-၁၉၆၂ ေန႔တြင္ တရား၀င္ စတင္ထူေထာင္ခဲ့သည္။ ၁၀-၉-၁၉၈၈ ေန႔တြင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ အေရးေပၚ ပါတီညီလာခံကို ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀း ခန္းမ၌ က်င္းပခဲ့ျပီး တစ္ပါတီ စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္း၍ ပါတီစံုစနစ္ျဖင့္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။


ဤဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မွတ္ခဲ့ေသာေန႔သည္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းအတြက္  အေရးၾကီးေသာ ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တခ်ိန္က်လွ်င္ေတာ့ ဤေန႔ကို အထိမ္းအမွတ္ျပဳသည့္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား ထုတ္ေ၀ၾကလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။

Photo - STL

မွီျငမ္း ကိုးကားေသာ စာအုပ္ -

- ေႏွာင္းအတိတ္ သမိုင္းရိပ္ ထင္ေနသည့္ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ား၊ သိန္းေဌးႏိုင္ ၊ စာေပဗိမာန္၊ ၁၉၉၄ ပ ၾကိမ္။
- ၂၈-၈-၈၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ဗိုလ္တေထာင္ သတင္းစာ။
- ၂-၈-၇၁ ရက္ေန႔ထုတ္ ဟံသာ၀တီ သတင္းစာ။